> 2. Wykorzystać element zaskoczenia i bezpardonowo rozstać się z największymi
> krzykaczami.
> Poza tym ich roszczeniowe nastawienie wyklucza
> rozsądny dialog w przyszłości.

A co, jesli pracownicy sa o wiele lepiej wyszkoleni w taktyce
negocjacji i maja przewage w bardzo dokladnej wiedzy na temat
sytuacji firmy i ludzi?

Problem w tym, iz tu nikt zadnych roszczen nie przedstawil.
Zaden z pracownikow nie zarzadal niczego. Przyjeli zgola odwotna
taktyke, w ktorej zasygnalizowali tylko iz problem istnieje i
mamy kryzys.
Szefowie nie sa w stanie zidentyfikowac kto jest "krzykaczem" bo
nikt nic nie krzyczy. Takiej osoby nie ma. Wszyscy normalnie
pracuja, to szefowie proponuja.
Dyrekcja niesmialo wysunela pewne propozycje, jednak wszyscy
ci pracownicy przyjeli to nieufnie. Zaden z pracownikow niczego
nie zdeklarowal. Wszyscy graja na zwloke twierdzac iz musza
sie zastanowic. Co ciekawe, zadna z propozycji dyrekcji nie
jest latwa do zaakceptowania. Kazdy z pracownikow robi wszystko,
by nie uzaleznic sie od firmy.

> 3. Po usunięciu wichrzycieli podjąć działania integracyjne i odbudować
> zespół.

HeHeHe... Niezle, tyle ze kogo integrowac? Jesli wszyscy odejda to
trzeba stworzyc od podstaw nowy zespol co w tej sytuacji (bardzo
wysoka specjalizacja i specyfika pracy) nie jest latwe.

To co napisales wyzej, jest podrecznikowa wiedza.
Tyle tylko, iz taka podrecznikowa wiedza na niewiele sie zda,
gdy po drugiej stronie barykady stoi przeciwnik ktory ma o wiele
wieksza wiedze na temat zarzadzania, negocjacji i psychologii.
Gdy dodamy do tego sytuacje, iz ten przeciwnik moze zmienic prace
wlasciwie "na telefon", firma go potrzebuje i nie jest w stanie
szybko zastapic, a do tego odchodzac, moglby zabrac ze soba znaczna
czesc klientow, to mamy niezly problem.

YS

--
Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl