Użytkownik "Jackare" <j...@i...pl> napisał w wiadomości
news:i1gu92$vtl$1@node1.news.atman.pl...
> Użytkownik "Jotte" <t...@w...spam.wypad.polska> napisał w
> wiadomości news:i1g1pt$90m$1@news.dialog.net.pl...
>> W wiadomości news:4c3b83cd$0$2600$65785112@news.neostrada.pl entroper
>> <entroper-pocztaonetpeel> pisze:
>>>>> Twoją automatyczną reakcją (pracodawcy, rozumiem?) jest
>>>>> takiego "stawiającego" się pracownika/ów rozgnieść jak karalucha
>>>>> (nawet jeśli per saldo to się nie opłaci)
>>>> Wtrącę pytanie - jakiego rodzaju "opłacalność" masz na myśli?
>>> chodzi o to, że łączny koszt wymiany pracownika może przewyższyć
>>> roszczenia tego wymienionego, ale ważniejsze jest samopoczucie szefa,
>>> który z definicji nie negocjuje.
> Pracownicy coś rzadko ostatnio widzą związek pomiędzy ich własną pracą a
> kondycją lub istnieniem firmy.

Być może nawet lepiej, że nie widzą.
Pracownik powinien widzieć przede wszystkim związek między własną pracą, a
wysokością wynagrodzenia, choćby w postaci premii.
Ludzie pracują przede wszystkim dla pieniędzy, a kondycja firmy, w której
pracują, jest postrzegana właśnie przez pryzmat tego, co otrzymują pracownicy za
swoją pracę.

> Osoby jątrzące i podburzające zespół należy eliminować bo mają negatywny wpływ
> na jego pracę. "Gwiazdy" roztaczające wokół siebie nimb
> tajemniczości i niezastąpioności też należy eliminować jeżeli ich
> działanie jest niekorzystne dla pracy zespołu lub uzależnia osiągane
> przez cały zespół wyniki od jednej osoby.

Z tego wynikałoby, że kwalifikacje reszty zespołu odbiegają znacząco od
"gwiazdy" - lidera.
Może należałoby małe przetasowanie na stanowiskach, zamiast od razu zwalniać?
Może gwiazda potrzebuje innych motywacji, np. awansu?

> I nie ma w tym żadnych emocji. Emocje są tylko po stronie pracownika
> który buduje w sobie jakieś tam poczucie osobistej krzywdy itp.

Nic dziwnego, skoro człowiek przeznacza na pracę przeciętnie 1/3 czasu swojego
życia.
Trudno, żeby nie podchodził emocjonalnie do ważnych spraw w swoim zyciu.

> Nawet jeżeli krótkookresowo rozstanie się z pracownikiem może wydawać się
> "nieopłacalne" bo pracownik wystąpi z jakimiś roszczeniami i zdarzy się
> że je uzyska, to i tak w dłuższym okresie takie decyzje są dla firmy
> korzystne. Oczywiście pracownik nie musi tego wiedzieć i znów reaguje
> emocjonalnym poczuciem krzywdy.

Dobrze jeśli wie.
Im więcej jasności w relacjach pracodawca-pracownik, tym mniej roszczeń.

> Jest też czasami tak że decyzja o rozstaniu z pracownikiem jest związana
> z potrzebą zdyscyplinowania pozostałych pracowników i "pokazania kto tu
> rządzi". Wierzcie mi jednak że emocje w takiej rozgrywce znów są przede
> wszystkim po stronie pracownika. Wg niego znów jego dotyka nieuzuasdniona
> niczym krzywda. Szef lub pracodawca zazwycaaj po prostu podejmuje taką
> decyzję, potem przechodzi nad nią do porządku dziennego, na drugio czy trzeci
> dzień o tym zapomina. Pracownik zaś potrafi w sobie pielęgnować poczucie
> krzywdy latami, jatrząc swe wyimaginowane rany. Więc tak
> naprawdę gdzie tu emocje?

Reaguje prawidłowo. Dotknęła go krzywda (uzasadniona lub nie), więc ma prawo w
ten sposób przeżywać.

>>> Potocznie nazywamy to buractwem.
>> Bo tym jest.
> Pracownicy nazywają to na wiele różnych sposobów, ale niezależnie jak
> jest to nazywane, jest to dbaniem o interes firmy czy to dużej czy
> dwuosobowej. Kto ma o to dbac jeżeli pracownicy tego raczej na pewno
> nie robią zajmując się jątrzeniem, stawianiem oporu, kombinowaniem
> zamiast po prostu pracować ?

Tzw. jątrzenie, kombinowanie i stawianie oporu, nie bierze się z niczego.
A brak jasnych zasad i brak przygotowania tzw. kadry zarządzającej do kierowania
zespołami ludzi, tym właśnie skutkuje.
Powstaje błędne koło.


j.