W wiadomości news:i1gu92$vtl$1@node1.news.atman.pl Jackare
<j...@i...pl> pisze:

> Pracownicy coś rzadko ostatnio widzą związek pomiędzy ich własną pracą a
> kondycją lub istnieniem firmy.
Pracodawcy jakoś nie widzą często związku pomiędzy godziwą płacą (tj.
pozwalającą godnie żyć w danych realiach ekonomicznych).

> To może zbyt wielka zależność w kontekście jednego pracownika ale praca
> całej załogi ma niewątpliwy wływ na firmę
> jako taką. Niestety szef musi to widzieć i wiedzieć oraz reagować nawet
> na poziomie pojedynczego pracownika.
Każda władza deprawuje, nawet najmniejsza. Dlatego powstało prawo pracy, aby
takim draniom nałożyuć choćby luźny, ale jednak kaganiec. I dlatego on tak
bardzo uwiera neoliberalnych łajdaków, różnych lewiatanistów, korwinistów
(no, ci na szczęście nic nie mogą) i inne dziadostwo.

> Osoby jątrzące i podburzające zespół należy eliminować bo mają negatywny
> wpływ na jego pracę.
Co to znaczy jątrzące i podburzające? To takie np., co uświadamiają
współpracownikom nieprawidłowości funkcjonujące w pracy i wskazujące
możliwości zmuszenia pracodawcy do ich zaniechania i ukarania go?

> "Gwiazdy" roztaczające wokół siebie nimb
> tajemniczości i niezastąpioności też należy eliminować jeżeli ich
> działanie jest niekorzystne dla pracy zespołu lub uzależnia osiągane
> przez cały zespół wyniki od jednej osoby.
Osoby propagujące - ba! - gloryfikujące przeszczepianie na grunt stosunku
pracy relacje rodem z czasów feudalizmu należy eliminować. Są szkodliwe
społecznie. Bez społeczeństwa nie ma firm.

> I nie ma w tym żadnych emocji. Emocje są tylko po stronie pracownika
> który buduje w sobie jakieś tam poczucie osobistej krzywdy itp.
Domorosły posycholog się znalazł. Trener z Amwaya...
Emocji wyeliminować się nie da. Próba ich wyeliminowania (u siebie) jest
właśnie emocją i to w dodatku na zaburzonym gruncie. Takim jednostkom nie
powinno się dawać żadnych prerogatyw decyzyjnych mogących mieć wpływ na
innych ludzi.

> Nawet jeżeli krótkookresowo rozstanie się z pracownikiem może wydawać się
> "nieopłacalne" bo pracownik wystąpi z jakimiś roszczeniami i zdarzy się
> że je uzyska, to i tak w dłuższym okresie takie decyzje są dla firmy
> korzystne. Oczywiście pracownik nie musi tego wiedzieć i znów reaguje
> emocjonalnym poczuciem krzywdy.
Tobie nawet nie przyjdzie do głowy (nie wiem czym przenicowanej), że
pracodawcy-łajdacy po prostu łamią prawo, wykorzystują pracowników, stosują
mobbing, nieformalne naciski i wiele innych łajdactw - bo są w ogromnej
większości wypadków na pozycji silniejszego (głównie ekonomicznie). A ty
bezczelnie piszesz o eliminowaniu _ludzi_ ze względu na interes _firmy_ ?

> Jest też czasami tak że decyzja o rozstaniu z pracownikiem jest związana
> z potrzebą zdyscyplinowania pozostałych pracowników i "pokazania kto tu
> rządzi".
Pisałem o tym rodzaju skurwysyństwa. Po co po mnie powtarzasz?

> Wierzcie mi jednak że emocje w takiej rozgrywce znów są przede wszystkim
> po stronie pracownika. Wg niego znów jego dotyka nieuzuasdniona niczym
> krzywda. Szef lub pracodawca zazwycaaj po prostu podejmuje taką decyzję,
> potem przechodzi nad nią do porządku dziennego, na drugio czy trzeci dzień
> o tym zapomina. Pracownik zaś potrafi w sobie pielęgnować poczucie krzywdy
> latami, jatrząc swe wyimaginowane rany. Więc tak
> naprawdę gdzie tu emocje?
Jesteś dziecinny i/lub do cna zakłamany. Zwalniany pracownik traci źródło
utrzymania, podstawę życia. Trudno, żeby nie wchodziły w grę emocje.
Pracodawca, jeśli może go łatwo zastąpić (rynek pracodawcy), nawet o tym nie
pomyśli, bo jest burakiem. Ale jeśli nie może (rynek pracownika), a tu
kontrahenci czekają, terminy gonią, to go nie ruszy dopóty, dopóki to się
nie zmieni. Bo się boi utraty zysków. I to nie są emocje? Potem się zemści.
I to też nie są emocje, w dodatku bardzo niskie?
Wiesz co (przerysuję trochę abyś łatwiej zrozumiał) - ja np. idąc sobie nocą
ciemną ulicą wpadam na pomysł dania komuś w ryj. Bez emocji, aby sprawdzić
czy padnie od razu. Masz pecha, padło na ciebie. Ja o tym jutro zapominam,
zero emocji. Ciekawe jak ty sobie poradzisz ze swoimi.

>>> Potocznie nazywamy to buractwem.
>> Bo tym jest.
> Pracownicy nazywają to na wiele różnych sposobów, ale niezależnie jak
> jest to nazywane, jest to dbaniem o interes firmy czy to dużej czy
> dwuosobowej. Kto ma o to dbac jeżeli pracownicy tego raczej na pewno
> nie robią zajmując się jątrzeniem, stawianiem oporu, kombinowaniem
> zamiast po prostu pracować ?
A co to oszukiwanego pracownika obchodzi? On firmy _używa_ do zdobycia
środków utrzymania siebie i swojej rodziny.

--
Jotte