Jackare pisze:
> Użytkownik "Jotte" <t...@w...spam.wypad.polska> napisał w
> wiadomości news:i1g1pt$90m$1@news.dialog.net.pl...
>> W wiadomości news:4c3b83cd$0$2600$65785112@news.neostrada.pl entroper
>> <entroper-pocztaonetpeel> pisze:
>>
>>>>> Twoją automatyczną reakcją (pracodawcy, rozumiem?) jest
>>>>> takiego "stawiającego" się pracownika/ów rozgnieść jak karalucha
>>>>> (nawet jeśli per saldo to się nie opłaci)
>>>> Wtrącę pytanie - jakiego rodzaju "opłacalność" masz na myśli?
>>> chodzi o to, że łączny koszt wymiany pracownika może przewyższyć
>>> roszczenia tego wymienionego, ale ważniejsze jest samopoczucie szefa,
>>> który z definicji nie negocjuje.
>
> Pracownicy coś rzadko ostatnio widzą związek pomiędzy ich własną pracą a
> kondycją lub istnieniem firmy. To może zbyt wielka zależność w
> kontekście jednego pracownika ale praca całej załogi ma niewątpliwy wływ
> na firmę jako taką. Niestety szef musi to widzieć i wiedzieć oraz
> reagować nawet na poziomie pojedynczego pracownika.
> Osoby jątrzące i podburzające zespół należy eliminować bo mają negatywny
> wpływ na jego pracę. "Gwiazdy" roztaczające wokół siebie nimb
> tajemniczości i niezastąpioności też należy eliminować jeżeli ich
> działanie jest niekorzystne dla pracy zespołu lub uzależnia osiągane
> przez cały zespół wyniki od jednej osoby.
> I nie ma w tym żadnych emocji. Emocje są tylko po stronie pracownika
> który buduje w sobie jakieś tam poczucie osobistej krzywdy itp.
>
> Nawet jeżeli krótkookresowo rozstanie się z pracownikiem może wydawać
> się "nieopłacalne" bo pracownik wystąpi z jakimiś roszczeniami i zdarzy
> się że je uzyska, to i tak w dłuższym okresie takie decyzje są dla firmy
> korzystne. Oczywiście pracownik nie musi tego wiedzieć i znów reaguje
> emocjonalnym poczuciem krzywdy.
> Jest też czasami tak że decyzja o rozstaniu z pracownikiem jest związana
> z potrzebą zdyscyplinowania pozostałych pracowników i "pokazania kto tu
> rządzi". Wierzcie mi jednak że emocje w takiej rozgrywce znów są przede
> wszystkim po stronie pracownika. Wg niego znów jego dotyka
> nieuzuasdniona niczym krzywda. Szef lub pracodawca zazwycaaj po prostu
> podejmuje taką decyzję, potem przechodzi nad nią do porządku dziennego,
> na drugio czy trzeci dzień o tym zapomina. Pracownik zaś potrafi w sobie
> pielęgnować poczucie krzywdy latami, jatrząc swe wyimaginowane rany.
> Więc tak naprawdę gdzie tu emocje?

Widzę, że system działania Biedronki zaimponował.... No ale nawet tam
się zaczęło zmieniać (przynajmniej od strony wizerunku). Powyższy wywód
z tych samych książek, co to w nich jest napisane, że wystarczy zadać
pytanie na rozmowie kwalifikacyjnej i z odpowiedzi wywnioskujemy milion
informacji o pracowniku...


>>> Potocznie nazywamy to buractwem.
>> Bo tym jest.
> Pracownicy nazywają to na wiele różnych sposobów, ale niezależnie jak
> jest to nazywane, jest to dbaniem o interes firmy czy to dużej czy
> dwuosobowej. Kto ma o to dbac jeżeli pracownicy tego raczej na pewno nie
> robią zajmując się jątrzeniem, stawianiem oporu, kombinowaniem zamiast
> po prostu pracować ?

Widzisz. Pracowałem w wielu firmach i w działach, gdzie były układy
partnerskie wydajność była dużo lepsza (i zyskownośc takiego działu
również), niż tam, gdzie burak dowartościowywał się, że może wydać
polecenie...


--
Kaczus
http://kaczus.republika.pl