Użytkownik "Jotte" <t...@w...spam.wypad.polska> napisał w wiadomości
news:i1g1pt$90m$1@news.dialog.net.pl...
>W wiadomości news:4c3b83cd$0$2600$65785112@news.neostrada.pl entroper
> <entroper-pocztaonetpeel> pisze:
>
>>>> Twoją automatyczną reakcją (pracodawcy, rozumiem?) jest
>>>> takiego "stawiającego" się pracownika/ów rozgnieść jak karalucha
>>>> (nawet jeśli per saldo to się nie opłaci)
>>> Wtrącę pytanie - jakiego rodzaju "opłacalność" masz na myśli?
>> chodzi o to, że łączny koszt wymiany pracownika może przewyższyć
>> roszczenia tego wymienionego, ale ważniejsze jest samopoczucie szefa,
>> który z definicji nie negocjuje.

Pracownicy coś rzadko ostatnio widzą związek pomiędzy ich własną pracą a
kondycją lub istnieniem firmy. To może zbyt wielka zależność w kontekście
jednego pracownika ale praca całej załogi ma niewątpliwy wływ na firmę jako
taką. Niestety szef musi to widzieć i wiedzieć oraz reagować nawet na
poziomie pojedynczego pracownika.
Osoby jątrzące i podburzające zespół należy eliminować bo mają negatywny
wpływ na jego pracę. "Gwiazdy" roztaczające wokół siebie nimb tajemniczości
i niezastąpioności też należy eliminować jeżeli ich działanie jest
niekorzystne dla pracy zespołu lub uzależnia osiągane przez cały zespół
wyniki od jednej osoby.
I nie ma w tym żadnych emocji. Emocje są tylko po stronie pracownika który
buduje w sobie jakieś tam poczucie osobistej krzywdy itp.

Nawet jeżeli krótkookresowo rozstanie się z pracownikiem może wydawać się
"nieopłacalne" bo pracownik wystąpi z jakimiś roszczeniami i zdarzy się że
je uzyska, to i tak w dłuższym okresie takie decyzje są dla firmy korzystne.
Oczywiście pracownik nie musi tego wiedzieć i znów reaguje emocjonalnym
poczuciem krzywdy.
Jest też czasami tak że decyzja o rozstaniu z pracownikiem jest związana z
potrzebą zdyscyplinowania pozostałych pracowników i "pokazania kto tu
rządzi". Wierzcie mi jednak że emocje w takiej rozgrywce znów są przede
wszystkim po stronie pracownika. Wg niego znów jego dotyka nieuzuasdniona
niczym krzywda. Szef lub pracodawca zazwycaaj po prostu podejmuje taką
decyzję, potem przechodzi nad nią do porządku dziennego, na drugio czy
trzeci dzień o tym zapomina. Pracownik zaś potrafi w sobie pielęgnować
poczucie krzywdy latami, jatrząc swe wyimaginowane rany. Więc tak naprawdę
gdzie tu emocje?


>> Potocznie nazywamy to buractwem.
> Bo tym jest.
Pracownicy nazywają to na wiele różnych sposobów, ale niezależnie jak jest
to nazywane, jest to dbaniem o interes firmy czy to dużej czy dwuosobowej.
Kto ma o to dbac jeżeli pracownicy tego raczej na pewno nie robią zajmując
się jątrzeniem, stawianiem oporu, kombinowaniem zamiast po prostu pracować ?
--
Jackare