On Thu, 03 May 2007 20:21:42 +0200, Maciek Sobczyk wrote:

>Istnieje taki pogląd, że ludzie zdający na psychologię dzielą się na
>dwie kategorie: pierwsza to ci, którzy chcą pomagać innym. Drudzy to
>tacy, którzy w psychologii upatrują pomocy dla samych siebie.
>Nie wiem jak jest naprawdę, lecz patrząc np. na moją znajomą - DDA,
>pracującą jako terapeutka osób uzależnionych od alkoholu, nie potrafię
>oprzeć się wrażeniu, że w ten sposób realizuje swój cel zdobycia
>akceptacji ojca alkoholika.

Z tego co zauważyłem lepiej do tej roboty nadają się Ci drudzy. Robią
to dla siebie, więc mają bardzo dużą motywację (taki pozytywny
egoizm). Ci pierwsi z wizją zbawienia świata wypalają się zbyt szybko
i często zmieniają się w okrutne istoty, których egoizm skupia się na
zarobieniu kasy bez liczenia się z pacjentami. O ile w przypadku
psychologów tą kasę można robić będąc dobrym w swoim zawodzie (więc i
skutecznym w leczeniu pacjentów), to już w przypadku ludzi związanych
z resocjalizacją, czy opieką społeczną kończy się to zgonem
zagłodzonych lub maltretowanych dzieci, bo pracownik MOPS-u nic nie
zauważył. A nie zauważył, bo za takie pieniądze nie chce mu się
pracować.

>By _naprawdę_ pomagać innym ludziom, potrzeba czegoś więcej niż tylko
>dyplomu studiów psychologicznych. Mam na myśli psychoterapeutów, którzy,
>by nimi zostać kończą kilkuletnie szkoły. Niektóre szkoły nie pozwalają
>kształcić się osobom ze zbyt poważnymi zaburzeniami osobowości. Szkoła
>zastrzega sobie możliwość odmówienia nauki niektórym osobom.
>
>Tak samo powinno być z osobami zajmującymi się resocjalizacją,
>pedagogiką etc. A chyba nie jest.

Nie jest. Ale jaki normalny człowiek będzie się pchał w towarzystwo
narkomanów, prostytutek, alkoholików, bezdomnych i podobnego elementu?
Rozumiem, że parę razy w życiu można odpić flaszkę z pijakiem, spalić
marychę z ćpunem (niektórzy traktują to jako dodatek do twardych
narkotyków), zjeść obiad z bezdomnym i pogadać z kolesiem
przemieszczającym się po domu z gumową lalką, jego kolegą chodzącym z
tarantulą na ramieniu i facetem, który katował kilkuletnie dziecko.
Ale w takim towarzystwie przecież się nie da przebywać codziennie bez
uszczerbku na własnej psychice... szczególnie te ich tiki nerwowe są
rozpraszające.

--
pozdrawiam
Bremse