Maciek Sobczyk wrote:
> Immona napisał(a):
>
>> Maciek Sobczyk wrote:
>>
>> [...]
>>
>>> W Polsce, przynajmniej w teorii, jest podobnie. W praktyce: pracownik
>>> nie ma czasu na każdego delikwenta z osobna. [...]
>>
>>
>> Wyliczyles podobienstwa. Sadze, ze roznica polega na kasie i to jest
>> ta roznica, ktora sprawia, ze tutejsi pracownicy socjalni - w kazdym
>> razie ci, ktorych znam - nie sa sfrustrowani i wykonczeni. Dwie osoby
>> zajmuja sie kilkoma osobami. Dwie, zeby nie zanudzic podopiecznego i
>> zeby mialy komfort ulgi wynikajacej z poplotkowania (to oczywiscie nie
>> jest wersja oficjalna, ale moje wlasne przypuszczenie :) ). Iloma
>> podopiecznymi zajmuje sie naraz pracownik socjalny w Polsce?
>
> W Polsce? Kilkunastoma - kilkudziesięcioma. Różnice nie polegają tylko
> na kasie. Myślę, że bardzo duża różnica wynika z mentalności. Nie wiem
> jacy są klienci pomocy społecznej w NZ, lecz w Katowicach rzecz nie
> przedstawia się ciekawie. Klienci pomocy wywodzą się głównie z marginesu.

W NZ demografia klientow jest bardzo specyficzna. Otoz olbrzymia
wiekszosc z nich stanowia Maorysi i ludzie z Wysp Pacyfiku. Widuje
ludzi, ktorzy przychodza do osrodka na zajecia i przez rok nie widzialam
ani jednego Pakeha (bialego) i ani jednego dalekowschodniego Azjaty, a
te dwie grupy narodowosciowe stanowia tu razem ponad 70% ludnosci, jesli
nie wiecej (Maorysow jest 15%).

Maorysi to ludnosc rdzenna NZ i przeszli te sama historie co Indianie w
Ameryce czy Aborygeni w Australii: zjawili sie biali, ktorzy zepchneli
ich na margines ekonomiczny i spoleczny, co poskutkowalo miedzy innymi
rozpadem ich kultury i stylu zycia, a do swiata, ktory sie nagle
pojawil, nie pasowali ze swoja mentalnoscia, wartosciami i stylem zycia,
wiec stosunkowo wielu z nich popadlo w nalogi czy dolaczylo do gangow
albo rozladowywalo frustracje w roznych formach przemocy. Jesli chodzi o
wyspiarzy, to jest to jedyny (poza uchodzcami, ktorych jest malo)
strumien imigracji niewykwalifikowanej. Jest "Pacific quota", czyli
okreslona ilosc ludzi z wysp przyjmowanych co roku do NZ, przy czym sa
plany przesiedlenia calych wysp do NZ, bo niektorym wyspom grozi zalanie
wskutek podnoszacego sie poziomu oceanu. Wyspy sa generalnie biedne, nie
ma tam normalnego biznesu czy normalnej edukacji, a co do kultury i
mentalnosci, to sa podobienstwa do spokrewnionych z nimi zreszta
Maorysow. W kraju, gdzie bezrobocie jest 3%, wsrod ludnosci z Pacyfiku
wynosi ono 25%. Praca z tymi ludzmi (poza daniem im mozliwosci zdobycia
kwalifikacji) polega wiec w duzej mierze na pracy nad obciazeniami
kulturowymi. Wsrod Maorysow jest na przyklad wielki kult sily i
sprawnosci fizycznej i rozpowszechniona pogarda dla "intelektualnego"
wyksztalcenia i siedzenia w papierach.

(Jesli kogos interesuje ten temat, polecam "Once Were Warriors" -
zarowno ksiazke, jak i film:
http://en.wikipedia.org/wiki/Once_Were_Warriors )

Poza tym tu panstwo zabiera sie za "problemy" wczesnie i ostro. Ostatnio
byla w prasie informacja, ze dzieki jakiemus programowi ilosc ludzi w
wieku 16-dwadziescia-iles, ktorzy ani sie nie ucza, ani nie pracuja,
spadla o 40%, ale ton artykulu nie byl triumfalny, tylko pelen troski,
bo nadal jest takich ponad tysiac (na 4 mln ludnosci) i to bardzo zle i
jest to kleska, ze jest ich tyle.

>> Pytalam sie tych moich znajomych o ich motywacje i glownie byla to
>> ekscytacja mierzenia sie z wielkim wyzwaniem.
>
> Znajomych z Polski czy NZ? A jeśli z Polski to czy faktycznie odczuwają
> ekscytację?

Z NZ, w Polsce nie mam zadnych znajomych wsrod pracownikow socjalnych.

I.
--
http://nz.pasnik.pl
mieszkam w Nowej Zelandii :) ::: GG: 7370533