Użytkownik "Jotte" <t...@w...spam.wypad.polska> napisał w wiadomości
news:gohmv8$i1l$2@news.dialog.net.pl...

>> Jak to mówią "tonący brzydko się chwyta...", ale są to działania doraźne,
>> obciążające nas wszystkich.
>> Trudno potępiać kogoś takiego, ale jest tylko dowodem na nieporadność
>> życiowią pracownika.
> Nie mogę się zgodzić z tak stanowczym stanowiskiem.
> Ludzie bywaja w różnych sytuacjach życiowych, nie zawsze zawinionych przez
> siebie.
> Nawet jeśli ktoś jest rozsądny, nie zakłada rodziny bez zapewnienia stabilnych
> i wystarczających dochodów i bez zapewnienia rezerw finansowych, nie zaciąga
> nonsensownych kredytów itp. zawsze może wydarzyć się coś, czemu po prostu nie
> da rady podołać albo nie zdążył się przygotować - ciężka choroba, śmierć osoby
> bliskiej, inne zdarzenie losowe.

Budzę się każdego dnia z taką świadomością.

> A jaką nieporadnością wykazuje się mieszkaniec małej miejscowości, w którym
> jest jeden strategiczny pracodawca?
> Albo osoba 50+? Nieporadnie żyje tak długo?

Nie muszę pisać, że nasz status zależny jest od nieskończonej liczby czynników i
okoliczności.
Ale niektóre są wyraźnie zależne od nas samych.
Choćby miejsce zamieszkania. Zdrowie w pewnym stopniu też, ale nie koniecznie.

50-cio latek z małej miejscowości też kiedyś był młody, podejmował takie, a nie
inne decyzje.

>> Co prawda, pobyt w szpitalu, na zwolnieniu na koszt
>> pracodawcy/podatnika, na krótką metę złagodzi skutki redukcji, ale nie
>> poprawi jego sytuacji życiowej.
> Na ponoszenie kosztu przez pracodawce nie on wpływa tylko ustawodawca.
> Na ponoszenie kosztu przez podatnika tak samo, a poza tym jest przecież
> ubezpieczony.

Dlatego nie potępiam takiego postępowania (nadużycia), chociaż nie pochwalam.

Z resztą ZUS zdaje się zatrudnia specjalną 'policję', która ma za zadanie
kontrolować 'oszustów' (?).

> Jak ci ktoś walnie auto, to naprawiasz na koszt ubezpieczonych (w tym swój).
> Taki mechanizm nosi nazwę solidaryzmu społecznego.

Ale przy założeniu odpowiednio niskiego prawdopodobieństwa wystąpienia "szkody".
Nikt nie ubezpieczy na życie osoby śmiertelnie chorej na raka.
Jeśli procent takich zdarzeń znacząco wzrasta w krótkim okresie czasu (bo nawet
składek nie są w stanie radykalnie podnieść), system się sypie i już nie spełni
swojej roli.
Np. za kierowców wyłudzających AC płacą wszyscy pozostali. Tak jak i za
pasażerów na gapę.
Tow. ubezp. odpowiednio podwyższy składki, zapłacą wszyscy w imię solidaryzmu ;)

>> Jeśli tak jak ty to określasz, nasze
>> życie to nieustanna walka o byt, niech "giną" ci słabsi, którzy nie
>> potrafią się przystosować, którzy kombinują, przekraczają obowiązujące
>> zasady, kradną, idą na skróty... Wspierajmy raczej tych, z którymi los
>> obszedł się okrutnie, nie z ich winy. Bo przecież chcemy być ludźmi,
>> nieprawdaż?
> Nie sposób się z tym nie zgodzić.
> Tylko ty wkraczasz w sferę idei, a ja mówię o przyziemnych realiach.

Stworzeniu takiego, a nie innego systemu przyświeca jakaś idea.
Tak samo przytoczona przez ciebie idea solidaryzmu społecznego.
Wiadomo, że nigdy nie uda się wcielić jej w życie do końca, tak jak nie da się
wyplenić np. prostytucji, piractwa komp...itp.

Jurek M.