> Trudno ci będzie jednak do postawy "spoko luzik" przekonać kogoś kto nie
> wie, czy bedzie miał jutro na chlebek dla siebie i rodziny. Albo musi
> rozwiązać dylemat: leki czy jedzenie.
>
>> Aha. Jezdem pracodafcą :)
> Na zdrowie! :)
>

Jeszcze dodam 0,03 zł do tej dyskusji.
Jotte byłeś kiedyś głodny? Tak autentycznie ze świadomością że przez kilka
najbliższych dni lub tygodni nic nie zarobisz i nikt ci niczego nie da?
Ja byłem, gdzieś tak w 1992/93 roku. Sytuacja trwała około roku i z autopsji
wiem co to nie mieć na dentystę gdy boli ząb, co to jest zjeść dwie kromki
chleba z pasztetem na całą dobę.
Wszystko co mam zawdzięczam sobie i kilku uśmiechom losu, ale nawet by z
tych uśmiechów skorzystać - nigdy nie było łatwo. Niczego nie dostałem od
rodziny, do wszystkiego dochodziłem sam.
I wiem że nie trzeba w tym wszystkim opierać się na państwie czy oczekiwać
głaskania po głowie przez pracodawcę. Byłem szeregowym pracownikiem,
kierownikiem różnych szczebli, dyrektorem dużej spółki akcyjnej. Teraz
jestem przedsiębiorcą- firmoidem jak to nazywasz bo to malutka firma. I
powiem tyle: każdy jest kowalem swego losu i tyle mnie problemy innych
obchodzą ile kiedyś innych obchodziły moje problemy, czyli niewiele. Robię
to co robię i osiągnąłem to co mam (choć niewiele tego po prawdzie) dlatego
że mi się chce. Jeżeli innym się nie chce - ich sprawa- dla nich życie też
ma jakąś ofertę. Zdarzają się ciosy od losu które ciężko znieść, ale często
wystarczy je przyrównać do problemów innych aby stwierdzić że to nie żadne
problemy, bo czym jest utrata pracy w porównaniu z trwałym kalectwem i
byciem zdanym przez całe życie na pomoc dugiej osoby, czym jest utrata
premii ze świadomością że jest się chorym a lekarze rokują do 6 miesięcy
życia. Ano niczym. Więc polecam wszystkim wziąć się do roboty, patrzyć
pozytywnie w przyszłość, wyznaczać sobie cele do osiągnięcia (byle realne),
osiągać je i cieszyc się z tego. Dla jednego będzie to samochód dla innego
nowe buty. Liczy się osiągnięcie celu bo to wzmacnia w nas wiarę we własne
możliwości i umacnia chęci do robienia czegoś więcej.
Pytasz co z ludźmi 50+. Ja np praktycznie tylko takich zatrudniam bo cenię
odpowiedzialność i sumienność czego dziś trudno szukać u
młodych-gniewnych-chciwych. Lepiej się dogaduję, nie muszę stać i patrzyć im
na ręce i wiem że jak coś ustalimy to tak będzie. Myślę że nie jestem jedyny
w takim osądzie. Młodych trzeba wychowywać i przyuczać do pracy. Ja sobie
powiedziałem że wychowywać nie będę i świata zmieniać też nie będę. W
przypadku starszych osób cała ta robota która dla mnie jest tylko kosztem (i
nie inwestycją) mi odpada.
Pozdrowienia
--
Jackare