> no to po technikum musi byc z Ciebie super programista, z calym szacunkiem
> ale to niemozliwe:
> 1) trzeba miec wyksztalcenie inzynierskie (politechnika)
> 2) kto zatrudni jako programiste kogos po technikum, skoro po dobrej
> uczelni ludzie pracuja po 1k

Kto zatrudni? Zatrudnił pewien gość, który tworzył firmę za własne
oszczędności. Zatrudnił nas czterech i dzień w dzień zapieprzaliśmy z miasta
do jego miasteczka w obie strony po 40km PKS-em. Za 1000 brutto na umowę o
dzieło, z czego trzeba sobie było opłacić miesięczny PKS.

I ja, jako jedyny, widocznie się wyróżniałem pracowitością i inteligencją,
wskutek czego zostałem skutecznie dostrzeżony. Firma padła, ale gość nie
zrezygnował, znalazł w Poznaniu wsparcie finansowe i stworzył nową firmę,
gdzie mnie "zaimportował", również na umowę o dzieło, za 1000 (zaraz potem
1200) brutto + opłacone mieszkanie.

A potem jakoś się potoczyło. Tyle, że ja nie nastawiałem się nigdy na pracę
8 godzin dziennie. Pomijając wyjątki, dzień w dzień pracuję nie mniej, niż
14 godzin, wliczając w to pracę, oraz samodokształcanie. Do tego robię
studia zaoczne (obecnie 4. rok). I mam obecnie powyżej średniej krajowej.

Co do tego, że trzeba mieć wykształcenie inżynierskie, całkowicie się nie
zgadzam. Owszem, jest to potrzebne w wielu firmach (aczkolwiek niesłusznie i
bezsensownie z punktu widzenia czysto technicznego), szczególnie tych, które
ponoć lepiej płacą, ale da się spokojnie znaleźć pracę ze średnim.

No i jedna ważna rzecz: aby dostać dobrą pracę, trzeba oprócz umiejętności i
formalnego doświadczenia (to jest niestety problem, gdyż nie da się
udokumentować pokątnych projektów bez umowy za 100-500 złotych, a takich mam
sporo), trzeba umieć odpowiednio rozmawiać. Dlatego też pracuję cały czas
bardzo intensywnie nad umiejętnościami poszukiwania pracy jako takimi. To
jest naprawdę przydatne.

I ostatnia rzecz: nie należy się zrażać po nieudanej rozmowie. Odbyłem w
swoim życiu kilkadziesiąt rozmów, większość jeszcze w moim rodzinnym
mieście, do prac za >=1000, i większość była nieudana. Tzn. nie spieprzona
(chociaż takie też były, bo nie miałem przygotowanych odpowiedzi-historii na
pewne tematy, albo coś pomyliłem), ale po prostu zdaniem rekruterów, nie
nadawałem się. I absolutnie się nie zrażałem, tylko po prostu wysyłałem
kolejne oferty, chodziłem na kolejne rozmowy itd. Do skutku. I w końcu
pomogło.