Maciek Sobczyk wrote:

> Immona napisał(a):
>
>> Maorysi to ludnosc rdzenna NZ i przeszli te sama historie co Indianie
>> w Ameryce czy Aborygeni w Australii: zjawili sie biali, ktorzy
>> zepchneli ich na margines ekonomiczny i spoleczny, co poskutkowalo
>> miedzy innymi rozpadem ich kultury i stylu zycia, a do swiata, ktory
>> sie nagle pojawil, nie pasowali ze swoja mentalnoscia, wartosciami i
>> stylem zycia, wiec stosunkowo wielu z nich popadlo w nalogi czy
>> dolaczylo do gangow albo rozladowywalo frustracje w roznych formach
>> przemocy.
>
> IMO w Polsce przyczyną takiej a nie innej mentalności klientow pomocy
> społecznej jest komuna, ustrój demoralizujący, ohydny, równający ludzi
> do dołu, do średniej stanowionej przez miernotę... Dobra, dosyć jadu
> wylałem. Postaram się bez jadu i bez akademickiego pieprzenia :)
> IMO pierwotnym skutkiem "praktycznego zastosowania komuny" jest
> degeneracja ludzkiej postawy, zachwianie proporcji między postawą
> samosterowną, aktywną a roszczeniową, życzeniową. Kultura, nauka, praca
> tracą na wartości w drugiej kolejności, jako efekt wspomnianej

Chodzi chyba o te samosterownosc. Co ciekawe, tradycyjny sposob zycia
Maorysow byl bardzo komunistyczny. Cala osada wspolnie polowala,
gotowala posilek i wspolnie go jadla, "prywatne domki" to byly malenkie
chatki sluzace tylko do spania - jedzenie, dyskusje, wychowywanie i
nauczanie, wszystko odbywalo sie grupowo i publicznie, czlowiek nigdy
nie byl sam i byl przede wszystkim czescia grupy. Jesli czegos dokonal,
dodawalo sie to do prestizu grupy (byla konkurencja miedzy plemionami i
rodami), a jemu osobiscie - nie wiecej niz kazdemu innemu czlonkowi
grupy ze wzgledu na fakt przynaleznosci do grupy.

Funkcjonowalo to calkiem ok, dopoki wszyscy w tym uczestniczyli i
mieszkalo sie razem. Z nadejsciem bialej cywilizacji Maori zaczeli
przenosic sie do miast, gdzie mozna bylo zarobic pracujac w fabrykach i
w innych niewykwalifikowanych pracach, ktorych bylo mnostwo, wielu z
nich tez stracilo ziemie, ktora byla niezbedna do prowadzenia starego
sposobu zycia. I taki wspolnotowy czlowiek znajdowal sie nagle sam,
wsrod ludzi, ktorzy nie kojarzyli jego iwi i nie uwazali za sensowne
szanowac go ze wzgledu na dokonania jego grupy. Cala motywacja byla
zewnetrzna, a rzeczy zewnetrzne maja to do siebie, ze mozna je stracic.

Oczywiscie praca nad aspektami kulturowymi nie oznacza bynajmniej proby
ich usuniecia, raczej przedefiniowuje sie je w sposob pasujacy do
dzisiejszych okolicznosci i pomaga sie ludziom je na nowo odnalezc, a
wraz z nimi czerpane z nich poczucie wlasnej wartosci i motywacji.
Uwalnianie od nich byloby niepoprawne politycznie... i sadze tez, ze za
trudne, bo jest gleboko zakorzenione. (Nauczylam sie troche i pytam o
iwi i hapu, a po odpowiedzi mowie cos, co pokazuje, ze znam dokonania
tej grupy i widze, jaka to sprawia radosc - zwlaszcza, ze nie pochodzi
od kogos, dla kogo takie zachowanie wynika ze szkolenia zawodowego.)

>> Poza tym tu panstwo zabiera sie za "problemy" wczesnie i ostro.
>> Ostatnio byla w prasie informacja, ze dzieki jakiemus programowi ilosc
>> ludzi w wieku 16-dwadziescia-iles, ktorzy ani sie nie ucza, ani nie
>> pracuja, spadla o 40%, ale ton artykulu nie byl triumfalny, tylko
>> pelen troski, bo nadal jest takich ponad tysiac (na 4 mln ludnosci) i
>> to bardzo zle i jest to kleska, ze jest ich tyle.
>
> To właśnie jest kwestią mentalności. Rozumiem, że artykuł możnaby
> streścić tak: "zrobiliśmy coś, dzięki czemu jest nieco mniej źle"?
> Polskie MOPS-y piszą tzw. autorskie programy pomocy bezrobotnym,
> bezdomnym, mniejszościom etc. Potem programy te są wdrażane. Nic z nich
> nie wynika. No, ale coś się robi, więc jest _dobrze_.

Odmiennosc podejscia byla dla mnie pewnym szokiem. W Polsce, gdy
bezrobocie spadlo do 18%, 16% czy ile tam teraz u Was jest (ze wstydem
przyznaje, ze przestalam byc na biezaco) to wiekszosc prasy pisala o tym
w tonie triumfalnym. W NZ ostatnio spadlo do poziomu najnizszego od ilus
lat, 3 procenty z malym kawalkiem i gdy najwieksza gazeta napisala o
tym, nie bylo w tym triumfalizmu, tylko raczej troska z powodu tych,
ktorzy jeszcze sa bezrobotni. Co ciekawe, nie byl to lewicowy typ
troski, tylko motywowany egoistycznie: kazdy bezrobotny to strata dla
naszej gospodarki, niewykorzystany potencjal, mniejsze PKB i kasa wydana
na zasilki dla niego. Zamiat procentow - liczby bezwgledne, ktore zawsze
robia wielkie wrazenie, 3% sily roboczej to tutaj kilkadziesiat tysiecy
- olbrzymia masa ludzi. Wymiana listow miedzy czytelnikami i
odpowiadajacymi im rzecznikami ministerstwa: "Mamy nadzieje, ze sie tym
nie chwalicie, bo przeciez to jeszcze tyle tysiecy ludzi", "Nie, nie
chwalimy sie, ale jest to na tyle wazny fakt statystyczny, ze
informujemy i wiemy, ze trzeba zwiekszyc wysilek, a nie spoczywac na
laurach." Patrzylam sie na wyborcow i rzecznikow jak na kosmitow.

I.
--
http://nz.pasnik.pl
mieszkam w Nowej Zelandii :) ::: GG: 7370533