Maciek Sobczyk wrote:

[...]
> W Polsce, przynajmniej w teorii, jest podobnie. W praktyce: pracownik
> nie ma czasu na każdego delikwenta z osobna. [...]

Wyliczyles podobienstwa. Sadze, ze roznica polega na kasie i to jest ta
roznica, ktora sprawia, ze tutejsi pracownicy socjalni - w kazdym razie
ci, ktorych znam - nie sa sfrustrowani i wykonczeni. Dwie osoby zajmuja
sie kilkoma osobami. Dwie, zeby nie zanudzic podopiecznego i zeby mialy
komfort ulgi wynikajacej z poplotkowania (to oczywiscie nie jest wersja
oficjalna, ale moje wlasne przypuszczenie :) ). Iloma podopiecznymi
zajmuje sie naraz pracownik socjalny w Polsce?

Druga roznica to calosciowa sytuacja gospodarcza. Bezrobocie w okolicach
3% oznacza, ze nie ma problemu ze znalezieniem pracy, w kazdym razie tej
najprostszej i nisko platnej - nisko platna oznacza tu skromne zycie, a
nie nedze. Nie ma wiec ofiar przemian ustrojowych, bezrobocia
strukturalnego itd. - znalezienie sie w zlej sytuacji materialnej moze
wynikac wlasciwie tylko z problemow wewnetrznych czlowieka. Sadze, ze to
bardzo wplywa na motywacje. Nie znam polskich podopiecznych MOPSow, ale
wyobrazam sobie, ze wiekszosc z nich to ludzie, ktorzy nie maja szans na
znalezienie pracy innej niz za mniej niz 1000 zl i to jeszcze w wielu
przypadkach na czarno, nawet jakby przestali pic, zaczeli byc
zdyscyplinowani itd. Zycie "normalne" z takim brakiem szans moze wtedy
sie jawic czyms niewiele lepszym od ich obecnej sytuacji, nie wartym
wysilku. Moze zabraknac argumentow do przekonywania ich do zmiany.

>> Robota jest wszedzie trudna, ale satysfakcja ze zmiany czyjegos zycia,
>> czasem rownoznacznej z ocaleniem tego zycia, potrafi bardzo
>> uszczesliwic. Nie zglosilabym sie do takiej pracy, ale rozumiem te
>> satysfakcje i rozumiem powody, dla ktorych ktos moze chciec wybrac
>> wlasnie taka kariere.
>
> Wiesz, znów zacytuję wspomnianego psychologa: "rozumiem, że chce pomagać
> ludziom, ale jako pracownik socjalny nie ma na to szans. To mrzonka, że
> w miejscach takich jak poradnia czy MOPS pomaga się ludziom."
> I jeszcze: "a jeśli podejmie tą pracę, to niech szybko pojmie, że jej
> praca to nie misja i nie pomoc, bo inaczej jej zapał szybko zamieni się
> w wypał <<wypalenie>>".

Pytalam sie tych moich znajomych o ich motywacje i glownie byla to
ekscytacja mierzenia sie z wielkim wyzwaniem.

W PL wysluchalam kiedys tyrady psychologa (wtedy jeszcze studenta) na
temat tego, ze w ogole by nie wpuszczal na studia psychologiczne
rozegzaltowanych panienek motywowanych szlachetna checia pomagania
ludziom, bo jedyne, co interesuje takich ludzi, to realizacja oderwanej
od rzeczywistosci fantazji na wlasny temat. Za malo wiem, zeby sie sama
na ten temat wypowiedziec, ale argument brzmi jak cos, nad czym sie
warto zastanowic.

I.
--
http://nz.pasnik.pl
mieszkam w Nowej Zelandii :) ::: GG: 7370533