Bremse napisał(a):
> Wydaje mi się, że wyszłaś z błędnych założeń. Otóż z tego co
> zauważyłem, większości "przypadków" odpowiada stan w jakim się
> znaleźli. [...]
> Także Immono, sama widzisz, że klienci opieki społecznej są po prostu
> nie do ruszenia i jakakolwiek argumentacja do zmiany położenia jest
> bezcelowa, bo kto by chciał dobrowolnie zmienić swoją sytuację życiową
> na gorszą?
Mam podobne przypuszczenia.

> Wśród obecnie kończących studia jest kilku alkoholików, uzależniona od
> heroiny ofiara nieszczęśliwej miłości pracująca obecnie jako
> prostytutka (pracę magisterską pisze właśnie o prostytutkach) i jedna
> nimfomanka. Cała reszta w miarę "normalnych" osób często pochodzi z
> domów, w których były problemy lub wyrosła w środowisku, które do
> elity społeczeństwa nie należy.
Istnieje taki pogląd, że ludzie zdający na psychologię dzielą się na
dwie kategorie: pierwsza to ci, którzy chcą pomagać innym. Drudzy to
tacy, którzy w psychologii upatrują pomocy dla samych siebie.
Nie wiem jak jest naprawdę, lecz patrząc np. na moją znajomą - DDA,
pracującą jako terapeutka osób uzależnionych od alkoholu, nie potrafię
oprzeć się wrażeniu, że w ten sposób realizuje swój cel zdobycia
akceptacji ojca alkoholika.

By _naprawdę_ pomagać innym ludziom, potrzeba czegoś więcej niż tylko
dyplomu studiów psychologicznych. Mam na myśli psychoterapeutów, którzy,
by nimi zostać kończą kilkuletnie szkoły. Niektóre szkoły nie pozwalają
kształcić się osobom ze zbyt poważnymi zaburzeniami osobowości. Szkoła
zastrzega sobie możliwość odmówienia nauki niektórym osobom.

Tak samo powinno być z osobami zajmującymi się resocjalizacją,
pedagogiką etc. A chyba nie jest.

pozdr.
Maciek
--
Kochana Mary!
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Tęsknię za Tobą tragicznie
A.T.Tappman, kapelan Armii Stanów Zjednoczonych