Immona napisał(a):
> Mozna jeszcze ewentualnie doradzic przeprowadzke i wykonywanie tego
> zawodu w kraju, gdzie nie jest to zawod tak okropny jak w Polsce.
> Kontakt ze slumsami jest w tej pracy nieuknikniony, ale sa miejsca, w
> ktorych sie za to przyzwoicie placi i dba o profesjonalne wspieranie
> psychiczne pracownikow (mentorzy, sesje z psychologiem itp.)
W Polsce też o to się dba. Przynajmniej w Katowicach, gdzie mieszkam,
pracownicy socjalni mają do dyspozycji superwizora. Superwizje nie
chronią jednak pracownika przed wypaleniem zawodowym.

> Otoz pracownik socjalny w NZ (sadze, ze generalnie w bogatych krajach
> zachodnich jest podobnie) to gosc, ktorego przydziela sie komus, kto
> sobie nie radzi w zyciu i ktory ma doprowadzic do tego, zeby delikwent
> zaczal sobie radzic. [...] A poza tym wszystkim stara sie
> przekazac motywacje i zmienic postawe zyciowa delikwenta. Z wynikow jest
> rozliczany. Ma tyle czasu na jednego podopiecznego, ze mozliwa jest
> skutecznosc w tym, co ma robic. Jedna kobieta powiedziala, ze jej
> podopieczni po jakims czasie tak maja jej dosyc, ze znajduja prace i
> zaczynaja zyc normalnie tylko po to, zeby sie pozbyc jej ze swojego
> zycia :D
W Polsce, przynajmniej w teorii, jest podobnie. W praktyce: pracownik
nie ma czasu na każdego delikwenta z osobna. Na wspieranie i motywowanie
zwyczajnie brakuje czasu, gdyż ten pożera biurokracja i prozaiczne
działania, takie jak wydawanie opinii i decyzji o przyznaniu świadczeń.
Pracownik w Polsce nie opiekuje się podopiecznymi. On reguluje ilość i
charakter pomocy otrzymywanej przez państwo, tak by pomoc była
dopasowana do ustawy.

> Aha: jesli delikwent nie wspolpracuje, moze stracic zasilek i inna pomoc.
Tu podobnie. Też może stracić jeśli np. nie uczęszcza na zajęcia
aktywizujące lub uczęszcza pijany. Nie wiem jak w NZ, ale polscy
delikwenci doskonale potrafią tej współpracy unikać jednocześnie nie
tracąc zasiłku. Potrafią też świetnie korzystać z pomocy - np. palą w
piecu otrzymywanymi ubraniami dzięki czemu mogą przepić otrzymane na
węgiel pieniądze. Świetnie trzymają się na zajęciach aktywizujących,
mimo 2 promili alkoholu we krwi (mierzone alkomatem). Zdarza się, że
potrafią pobić pracownika socjalnego i to w miejscu jego pracy.

> Robota jest wszedzie trudna, ale satysfakcja
> ze zmiany czyjegos zycia, czasem rownoznacznej z ocaleniem tego zycia,
> potrafi bardzo uszczesliwic. Nie zglosilabym sie do takiej pracy, ale
> rozumiem te satysfakcje i rozumiem powody, dla ktorych ktos moze chciec
> wybrac wlasnie taka kariere.
Wiesz, znów zacytuję wspomnianego psychologa: "rozumiem, że chce pomagać
ludziom, ale jako pracownik socjalny nie ma na to szans. To mrzonka, że
w miejscach takich jak poradnia czy MOPS pomaga się ludziom."
I jeszcze: "a jeśli podejmie tą pracę, to niech szybko pojmie, że jej
praca to nie misja i nie pomoc, bo inaczej jej zapał szybko zamieni się
w wypał <<wypalenie>>".

> Dlatego wysylanie kogos do terapeuty (z
> podtekstem: "cos jest mocno nie w porzadku z twoja psychika") tylko
> dlatego, ze chce byc pracownikiem socjalnym, wydaje mi sie nie na
> miejscu.
Był to cytat, więc podtekstów nie będę tłumaczył - czy takowe były i co
mogły znaczyć. IMO caly cytat, bez cenzury, daje więcej do myślenia niż
napisanie tylko "odradź jej to".

> Sadze, ze dziewczyna nie zdaje sobie po prostu sprawy z
> polskich realiow wykonywania tej pracy, ktore sa takie, jak opisales,
> ale mozliwe, ze motywacja, ktora nia kieruje jest podobna do motywacji
> kogos, kto chcialby wykonywac ten zawod w wersji opisanej przeze mnie.
> Wtedy tylko przeprowadzka.
Tylko i wyłącznie :) Bez względu na motywację, którą zdaje się, że jest
odczuwanie satysfakcji.

> PS. Jest tu jeden facet, ktory ma polskie korzenie i przejmuje sie tym,
> uczy sie polskiego i chcialby pojechac na kilka lat do kraju przodkow. I
> co chcialby tam robic? To samo co tu: byc pracownikiem socjalnym. Nie
> udalo mi sie niestety wyjasnic mu, dlaczego to zly pomysl. Jesli
> zrealizuje swoje plany, to powinien kamerzysta za nim lazic i zrobic
> ciekawy film dokumentalny o wstrzasie.
Puść mu "Cześć Tereska" i kolejno wszystkie komedie z czasów komuny.
Niech pozna sytuację i jej historyczny kontekst. Może mu to pomoże :)

pozdr.
Maciek

--
Kochana Mary!
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Tęsknię za Tobą tragicznie
A.T.Tappman, kapelan Armii Stanów Zjednoczonych