Od jakiegoś czasu dochodzi do mnie taka refleksja, może się z nią zgodzicie.
Mam na myśli wykorzystywanie do własnych, prywatnych celów lub brak szacunku
do zasobów powierzanych przez pracodawcę, ale nie tylko. Jedna sprawa to
nadużywanie pracodawcy, a druga to brak mobilizacji, motywacji do solidnego
wykonywania swojej pracy.

Odnośnie pierwszego- wystarczy spojrzeć na urzędników (oczywiście, mam
nadzieję, nie wszyscy są tacy). Nikomu nie przychodzi do głowy, że
nadużywanie pracodawcy jest naciąganiem państwa na straty. A państwo to w
tym momencie kasa, do której każdy z nas dokłada swoje pieniążki. Prywatni
przedsiębiorcy wcale nie są w lepszej sytuacji. Pracownicy, którzy w sposób
przesadny nadużywają dóbr powierzanych im przez pracodawcę, są tak naprawdę
krótkowzroczni. Przecież wiadomo, że jeśli firma mojego szefa będzie dobrze
prosperować, to i ja będę mieć za co żyć :) I tu zdaje się leży pies
pogrzebany.

Któryś z grupowiczów wspomniał wyżej o tym, że niewielu ludziom chce się
działać, coś robić (miał na myśli konkretnie DG). Patrząc na to, co dzieje
się dookoła, stwierdzam, że jest w tym trochę racji. Niewiele osób jest
zaangażowanych w swoją pracę, niewielu się z nią utożsamia, jeszcze mniejszy
procent realizuje się w pracy. Praca stała się tylko źródłem dochodu, niczym
więcej. Trudno jest znaleźć pracownika, któremu można by zaufać. Większość
ludzi chce mieć po prostu za co żyć, nieważne dla nich jest, co robią, jak
zdobywają środki... Jedyną motywacją dla nich są pieniądze... Czyśbyśmy
mieli do czynienia z kryzysem wartości w społeczeństwie?

Spójrzmy na to, co się wokół nas dzieje, na nas samych. Czy nasza praca daje
nam radość? Czy się w niej realizujemy? Czerpiemy z niej satysfakcję?
Jeśli któryś z czytelników może tak o sobie powiedzieć, można mu tylko
pozazdrościć. Ale co jest miernikiem sukcesu w dzisiejszych czasach? Gdy
odpowiemy sobie na to pytanie, może dotrzemy do sedna problemu. Może problem
leży gdzieś głębiej, niż nam się wydaje?

Napiszcie, co sądzicie na ten temat. Ja dochodzę do wniosku, że sytuacja nie
może się zmienić na lepsze, jesli sami nie zadbamy o to, żeby się to
poprawiło. Jeśli nie zmienimy sami swojej postawy (i mam na myśli zarówno
pracowników, jak i pracodwaców), to niczego nie zmienimy.
Wiadomo przecież (przynajmniej na dzień dzisiejszy), że każdy pracodawca
chciałby zapłacić jak najmniej, a mieć jak najbardziej oddanego pracownika.
Da się tak? Chyba tylko wtedy, gdy obie strony będą się traktowały z
wzajemnym należnym szacunkiem. Sposobem na rozwiązanie tego problemu byłoby
także w moim odczuciu przewartościowanie sobie niektórych rzeczy,
zaangażowanie się w coś więcej poza sobą samym, koncentracja na jakichś
celach i wartościach poza czubkiem własnego nosa.

Można by rozprawiać na ten temat długo, bo problem jest bardzo rozległy. Nie
chcę się już więcej rozpisywać, aby uniknąć komentarza NTG ;)

Pzdr.,
Sulami.