W wiadomości news:gogbfe$fd6$1@atlantis.news.neostrada.pl Jackare
<...@s...uk.de.pl> pisze:

>> Ogólnie znane, ale może się komuś przyda:
>> http://42.pl/u/1xIU

> Odwieczna gra :)
> Jedni i drudzy mają sposoby i metody aby osiągnąć swoje. Jak sobie
> pracownik idzie na chorobowe- jego sprawa, w końcu opłaca składki i
> zapewne więcej w ciągu życia zawodowego zapłaci niż skorzysta.
Chyba nie. Świadczą o tym ciągłe próby ograniczenia tzw. "koszyka świadczeń
gwarantowanych", wyrzucania wileu leków z listy refundowanych, podnoszenia
składek.

> Koledzy z pracy itd itp - nieistotne brednie.
> Kto mądry ten sobie w pracy kolegów i przyjaciół życiowych nie szuka. W
> pracy można mieć znajomych i to wszystko.
Co więc zrobić, jeśli się z przyjacielem trafiło do jednej pracy?
Zerwać przyjaźń?

> Pracodawcę boli pierwszy okres zwolnenia za który płaci ?
Jeszcze jak. Posłuchaj wMordasewicza, Bochniarzowej czy innych im
podobnych...

> Pracownik i tak zarobił na to wielokrotnie więcej, więc nie jest to
> strata o którą należy rozdzierać
> szaty.
Jednak narzekają.

> Jeżeli jakiś pracodawca bierze to osobiście do siebie -nie powinien być
> pracodawcą bo zejdzie na chorobę nerwową zaraz po tym gdy uświadomi sobie
> jak bardzo go okrada państwo. Spoko luzik. Jedni i
> drudzy jakoś przetrwają i wyjdą na swoje - każdy wg swojej kalkulacji.
W każdym razie większość.
Trudno ci będzie jednak do postawy "spoko luzik" przekonać kogoś kto nie
wie, czy bedzie miał jutro na chlebek dla siebie i rodziny. Albo musi
rozwiązać dylemat: leki czy jedzenie.

> Aha. Jezdem pracodafcą :)
Na zdrowie! :)

--
Jotte