Wypalenie zawodowe

Przeczytaj także: Praca zdalna a zdrowie psychiczne. Nie brakuje ryzyka

Syndrom BurnOut; stan wyczerpania (fizycznego, duchowego lub uczuciowego), przejawiający się spadkiem motywacji do pracy, zniechęceniem, apatią, wycofaniem, brakiem satysfakcji z wykonywanych zajęć.

Wśród przyczyn prowadzących do wypalenia zawodowego najczęściej wymienia się długotrwały stres, z którym w pewnym momencie osoba przestaje sobie radzić. Innymi przyczynami mogą być zbyt wygórowane oczekiwania pracodawcy, mobbing, rozbieżność miedzy wyznawanymi wartościami a celami organizacji, a także – w przypadku zawodów szczególnie narażonych na wypalenie, do których zaliczane są profesje wymagające intensywnych, nastawionych na niesienie pomocy kontaktów z innymi ludźmi (np. lekarze, nauczyciele, pielęgniarki, psychologowie) – poczucie niemocy, świadomość, że nie jest się już w stanie pomóc. Dużą rolę odgrywają również cechy indywidualne – niska samoocena, bierność, tendencja do unikania sytuacji trudnych czy zależność wspierają podatność na wypalenie zawodowe.

Trudno jest jednoznacznie wskazać początek procesu prowadzącego do wypalenia – często nawet osoby, których problem dotyczy, nie zdają sobie z niego sprawy. Warto zaznaczyć, że – według Christiny Maslach – po stanie emocjonalnego wyczerpania następuje depersonalizacja – stan, w którym znacznemu pogorszeniu ulegają stosunki z innymi ludźmi, osoba „wypalona” staje się mniej wrażliwa, cyniczna wobec innych, towarzyszy jej nawet poczucie bezduszności.

W skrajnych przypadkach wypalenie zawodowe może skończyć się nawet samobójstwem, dlatego pracodawcy powinni starać się jak najwcześniej rozpoznawać niepokojące symptomy i na nie reagować.