Użytkownik leszek <s...@N...gazeta.pl> w wiadomości do grup
dyskusyjnych napisał:art3bo$ba6$...@n...gazeta.pl...
[...]
> Popełniasz podstawowy błąd, bo zakładasz, że wszyscy mogą wykonywać taką
samę
> pracę, na tych samych warunkach i tak samo skutecznie.


Nie wiem z czego wyciągasz taki wniosek. Jeśli np. ktoś zatrudniał
dotychczas
2 piekarzy, to teraz musiałby ich zatrudniać w mniejszym wymiarze
i przyjąć jeszcze jednego na część etatu (ale też piekarza). Jeśli ten nowy
byłby
na początku mniej wydajny, to mógłby mu mniej płacić.


> Proponowane przez
> ciebie rozwiązanie dotyczy tylko prostych, kiepsko płatnych i mało
> skomplikowanych zajęć. Tam gdzie rzeczywiście dajemy ogłoszenie, wybieramy
> kilka osób, szybko wdrażamy do pracy i lecimy.


Dlaczego tylko prostych zajęć? Nie tak dawno na tych łamach toczyła
się dyskusja wskazująca jak trudno znaleźć teraz pracę w zawodzie
informatyka. A więc to rozwiązanie bardzo by również do tego zawodu
pasowało.


> A co począć z etatami wymagającymi określonych kwalifikacji. Czy naprawde
> uważasz, że na przykład w kancelarii prawniczej ograniczamy tydzień pracy
do
> 30 godzin, dajemy ogłoszenie i od pierwszego następnego miesiąca
zatrudniamy
> dwóch nowych prawników na pozostałe 10 godzin i wszystko jest cacy ?


A dlaczego nie? Dzięki temu nie marnowaliby się młodzi prawnicy po studiach.
Sam znam jednego takiego, który 2 lata temu skończył studia z wyróżnieniem
i do tej pory nie może znaleźć pracy w swoim zawodzie.


> Pza tym pamiętaj, że dodatkowe etaty to dodatkowe koszty dla pracodawcy i
to
> bardzo duże. Sama biurokratyczna obsługa etatów to dużo kosztuje.


Nie wydaje mi się, żeby zwiększenie np. z 4 do 5 etatów powodowało
jakiś drastyczny wzrost kosztów obsługi. Ale nawet jeśli jakiś by był, to ja
traktuję to w kategoriach mniejszego zła, bo obecne bezrobocie uważam
za coś porównywalnego z klęską żywiołową.


> Poza tym
> takie rozwiązane oznacza cywilizacyjny regres. Jeśli tę samą pracę ma
> wykonywać większa liczba osób, to znaczy że wydajność pracy drastycznie
się
> obniża. A jeśli wydajność pracy się zmniejsza, to tak samo szanse na
wyjście
> z kryzysu się zmniejszają. Jakikolwiek rozwój cywilizacyjny może się
odbywać
> tylko poprzez zwiększanie wydajności.


To chyba nieporozumienie. Wydajność pracy by się zmniejszyła, gdyby
większa liczba osób pracowała przez taki sam czas. A ja przecież proponuję,
żeby większa liczba osób pracowała w krótszym czasie, tak żeby sumaryczna
liczba roboczogodzin się nie zmieniła. I oczywiście w miarę rozwijania się
gospodarki, i zwiększania się zapotrzebowania na siłę roboczą,
dopuszczalny czas pracy byłby podwyższany.


> Obawiam, że gdyby wprowadzać takie rozwiązania, to do tego trzeba by
dołąćzyc
> bardzo skomplikowane ustawodawstwo dotyczące wyjątków od tych reguł,
> oznaczało by to masę dodatkowych kosztów i problemów. Efekt natomiast
byłby
> mizerny i dochodziło by do paradoksów, bo nagle okazałoby się, że jest
masa
> stanowisk niemożliwych do obsadzenia. Jeśli w jakiejś branzy chcesz
> powiększyć zatrudnienie o 10 %, to znaczy że musisz znaleźć 10 procent
więcej
> ludzi znających się na takiej pracy. W jednych zawodach jest to proste,
zaś w
> innych trudniejsze, zaś w jeszcze innych wymaga wielu lat na wykształcenie
> odpowiedniej liczby specjalistów.


Na końcu mego postu napisałem, że w praktyce takie prawo musiałoby być
bardziej skomplikowane, np. różny maksymalny czas pracy dla różnych
zawodów i regionów kraju. Czyli w zawodach, w których już teraz
brakuje specjalistów nie byłoby żadnych ograniczeń.

Zdaję sobie sprawę, że to rozwiązanie pociągałoby za sobą określone
kłopoty i nawet koszty dla pracodawców, np. nowoprzyjęci pracownicy
byliby na początku mniej wydajni. Ale po pierwsze, pracodawcy
mogliby to sobie rekompensować mniej im w tym okresie płacąc,
a po drugie - jak napisałem wyżej - uważam te kłopoty za mniejsze zło
od obecnego szalejącego bezrobocia.

Pozdrawiam
Artur