> > Bo dziwne to trochę obudzić się po studiach z ręką w nocniku, bez
żadnego
> > pomysłu na to, co można po nich robić. Chodzi o zwykłą koncepcję siebie,
> na
> > studiach chyba można już zdobyć jakieś pojęcie o tym, w jakim kierunku
> > człowiek chce się rozwijać.
> >
> Trudno się z toba nie zgodzić, ale wyznajac zasadę rób to w czym bedziesz
> dobry to np. absolwent szkoły średniej wybrał sie na filozofję, bo tym się
> pasjonował i to dla niego było to, a teraz naprawdę nie mam pojęcia gdzie
> mógłby szukać roboty i co robić.

Nie chodzi o wąską specjalizację, tylko o koncepcję siebie. Ktoś może chcieć
iść na matematykę nie tylko dlatego, że chce uczyć tego przedmiotu, bądź
kocha matmę. Może mu chodzić o zdobycie umiejętności analityczneg myślenia,
tworzenia abstrakcyjnych modeli itp. Ktoś po fizyce może nie zajmować się
fizyką ale posiadać na tyle elastyczny rozum, by poradzić sobie z nauką
dowolnego zawodu, w którym potrzeba myślenia analitycznego. A filozofia? Też
nie musi chodzić o to, by później siedzieć między książkami i rozpatrzać
wyższość jednej szkoły nad drugą; filozofia może mu służyć jako rozszerzenie
horyzontów, bo tego czym się zajmuje, uczy się sam. W ten sposób filozofia
może pomóc nawet webdesignerom czy wogóle "kreatywnym" z agencji
reklamowych, bo taki człowiek będzie miał bogatsze źródło inspiracji.
Polityka społeczna? Może uzupełnić to o zarządzanie i jakiś język (choćby
francuski) i zacząć myśleć o pracy w prywatnych organizacjach non-profit w
UE (nie piszę o instytucjach państwowcyh, bo się od razu zacznie, że tam
nepotyzm, że znajomi królika itp.). Chodzi o znalezienie jakiegoś obrazu
siebie, studia nie muszą być ścieżką do konkretnego zawodu, w końcu to
studia, a nie studium zawodowe.

--
++ Michał Gancarski ++
++ w...@e...org.pl ++
Even if a woodchuck could chuck wood
why would woodchuck chuck?