.
Ja ciężkiej pracy się nie boje. Pracuje dziennie ok 12 godzin.
Zdarzają się weekendy przepracowane.

To bardzo źle. Zacznij zmiany od normalizacji życia i cieszenia się wolnym
czasem. Im bardziej będziesz sobie Twój wolny czas cenić, tym badziej
będziesz poważana. Szanuj się sama aby inni Cię szanowali.
Nikt tak naprawdę nie doceni cię za to że poświęcałaś się dla firmy. Zresztą
skutki tego widzisz: dwa lata pracy ponad normę i znów coś musisz
udowadniać. Tym bardziej bolesne że w tym samym miejscu i w tej samej
firmie.
Zacznij od powiedzenia sobie że to Twoje życie i nikt nie zwróci Tobie z
niego ani jednej minuty którą stracisz.

Jeżeli zdecydujesz się zmienić pracę, także nie rób tego ze spuszczoną głową
i podejściem że będziesz musiała coś udowadniać. Praca to nie jest nic za co
należałoby się dać poćwiartować. To czysty handlowy układ bez sentymentów.
Sprzedajesz swój czas i umiejetności za wynagrodzenie i ilości obydwu
"towarów" są ściśle zakontraktowane. Sentymenty moga powstać co najwyżej na
tle kontaktów ze znajomymi z pracy. W jednej firmie jest lepiej, w innej
gorzej i tyle.

Walka o swoje i nieśmiałość. Jakoś tak już jest na tym, swiecie że wygrywają
silniejsi i niekoniecznie ci dobrzy. Jak nie będziesz umiała walczyć o
swoje, upomnieć się, powiedzieć (także czasem powiedzieć NIE), to Cię
wykorzystają i jeszcze będą się śmiać za plecami. Rzadko trafia się
pracodawca z "ludzką twarzą". Im większa firma tym rzadziej, bo do chodzą
jeszcze gierki personalne i karierowiczowskie ambicje. Jeżeli zależy ci na
awansach itd, musisz włąćzyc się w wyścig szczurów, jeżeli chcesz mieć tzw
"swięty spokój" musisz na poczatku zbudować wokół siebie pewną
nieprzekraczalną strefę. Możesz ją zbudować asertywnością, pewnością siebie
lub agresją. Każdy z tych środków działa, ale w większości przypadków w
awansach będziesz pomijana. Cóż, coś za coś. Ostatecznie zawsze zdrowiej
wychodzą ci, ktorzy nie dali się wkręcić w wyścig szczurów...
--
Jackare