>> Obawiam sie jednak ze chetnych do podzielenia sie swoim sukcesem nie bedzie.
>> Ania tez nie che poweidziec czym tak dobrze zarabia na siebie, procz
>> enigmatycznych wypowiedzi. Mysle ze nie dojrzelismy jeszcze do tego by
>> chciec pomoc innym, ale za to swietnie umiemy skrytykowac tych ktorym sie
>> nie udalo, lub nic nie wymyslili.
>
> nie, nie dojrzelismy jeszcze do tego, zeby umiec skorzystac z takich
> informacji i wypowiedzi tych, ktorym sie udalo.
>
> zgadzam sie, niewiele ludzi zdecyduje sie napisac - bo zaraz obrzuca
> ich blotem, czego niedawno tutaj byl przyklad.

Nie miałem "stałego" zajęcia przez półtora roku. W tym czasie
proponowano i różne prace - mogę potwierzdić opinię, że sytuacja na
rynku pracy jest dużo gorsza niż kilka lat temu - firmy albo nie wiedzą,
kogo chcą, a jak wiedzą, to proponują żenujące wynagrodzenia.

Dysponowałem informacją, że jeden z moich byłych konkurentów będzie
szukał nowego przedstawiciela na Polskę. W swojej branży (urządzenia dla
przemysłu) jest to firma z "pierwszej piątki", cześć jej produktów jest
uważana za nr1 na świecie. Skontaktowałem się z szefostwem, napisałem
biznes plan i mam wyłaczność na Polskę - jednocześnie jestem
właścicielem firmy. Ograłem kilku konkurentów, którym wydawało się, że
są mocni.
Ryzyko było duże - niewiele brakowało, a straciłbym wszystko - dom,
rodzinę. Miałem takie dni, że gdyby ktoś zaproponowł mi, że pójdę
siedzieć, byle nie płacić długów, to bym się zgodził.
Było warto, z każdym dniem rośnie liczba tych, którzy mogą pocałować
mnie w dupę.
Co mi pomogło? Na pewno doświadczenie (10 lat w branży), głebokie
przekonanie o tym, że warto i wiara w to, że zrobienie tego, co chcę
jest możliwe (większości z moich kolegów, z którymi pracowałem, nie
przyszło to do głowy). Była okazja, a ja ją wykorzystałem.

Pzdr: Dogbert