Użytkownik "Immona" <c...@W...zpds.com.pl> napisał w wiadomości
news:d5ntu7$sc0$1@nemesis.news.tpi.pl...

> > Zadaniowiec może mieć wysoki poziom wewnętrznego lęku, związanego z
> > realizacją właśnie zadań. Spowoduje to tylko, że zadanie zostanie
> > skrupulatniej wykonane.
>
> Chyba wlasnie cos takiego mam. Choc stres towarzyszacy temu dziala na mnie
> raczej energetyzujaco niz wyczerpujaco.

No właśnie. Nie jest powiedziane, że stres od razu musi męczyć; może również
stymulować. Nie zaliczam się do ekstrawertyków, lecz są chwile gdy podczas
pracy w domu nie obejdę się bez porządnej dawki decybeli. Innym razem każdy
szmer to już za dużo, bym się skupił. Reguły nie ma.

> > To samo dotyczy wielu innych sfer życia. Może ta wielozadaniowość
> pracownika
> > to też taka negatywna norma, z którą każdy się zgadza?
>
> Ale czemu uwazasz, ze negatywna?
Za negatywne uważam przekonanie, że człowiek powinien stanowić pewne
zamknięte continuum cech, dla których często nie da się znaleźć wspólnego
mianownika, np.:
- być i skrupulatnym i kreatywnym,
- umiejętnie delegować uprawnienia i sprawować totalną kontrolę nad ludźmi,
(pierwsze - duży poziom zaufania do ludzi czyli wysoka ugodowość, drugie
ugodowość niska)
- byś świetnym sprzedawcą i doskonalym windykatorem (czyli dopieszczać
klientów a jak trzeba to też ich pozabijać)

W większości przypadków ludzie męczą się na stanowisku lub szybko wypalają
lub tylko niesprawdzają, ewentualnie któraś z ich cech bierze górę (jest się
handlowcem a nie windykatorem albo kreatywność zdycha na rzecz
skrupulatności). W sytuacjach ekstremalnych takie wymagania eliminują
wszelkie skrajne ludzkie cechy. A przecież, choć jesteśmy zrobieni z jednej
gliny, to jednak nie od tej samej sztancy.

Zresztą - może da się połączyć ostatni wagon pociągu z lokomotywą ale taki
pociąg już potem nigdzie nie pojedzie. I to jest właśnie owo zamknięte
continuum cech.

> Waskie specjalizacje nadal istnieja i beda istniec - robiac sie wrecz
coraz
> wezsze. Jesli ktos pragnie tego, to wybierze sobie wlasnie taka kariere -
> jesli ma potencjal intelektualny, bo te wyspecjalizowane stanowiska to na
> przyklad aktuariusze.

Jasne, o to mi chodzi. Ktoś powiedział kiedyś: styl (specjalizacja) to
nieumiejętność robienia czegoś w inny sposób. Więc człowiek o wąskiej
specjalizacji to z założenia pracownik posiadający deficyty. Historyk doby
napoleońskiej słabo zna się na pozostałych epokach, inaczej nie byłby
historykiem wąskiej specjalności, prawda?

Zamiast poszukiwać pracowników typu 'wash & go', czyli wszystko w jednym,
poszukajmy kilku specjalistów, bo coś co jest do wszystkiego jest tak
naprawdę do ...

> Natomiast pracownik na stanowisku wielozadaniowym ma ciekawsza prace niz
ten
> przy tasmie, trudniej mu popasc w bezmyslny automatyzm wykonywania zadan,

Są ludzie, którzy na to co napisałaś spojrzą ze wstrętem, bo oni po prostu
lubią jak dzieje się zawsze to samo, z czym nie muszą się borykać i oswajać
itd. A Ty - mam wrażenie lubisz jak jest zupełnie przeciwnie :)

> A umiec robic
> rozne rzeczy nie oznacza wcale robic je powierzchownie i zle.
Owszem, zgadzam się z Tobą. Błogosławiona chęć uczenia się przez całe życie
daje umiejętność robienia różnych rzeczy.

Wolałbym jednak rozwijać swoje pasje i uczyć się czegoś, co naprawdę mnie
interesuje, niż "łatać" dziury w pomyśle na moje stanowisko.

A logika podpowiada, że większe szanse opanować do perfekcji dwie różne
nauki ma dwoje różnych ludzi, każdy po jednej, niż jeden człowiek dwie
jednocześnie.

pozdrawiam
m.