Dnia Thu, 19 Oct 2006 11:22:45 +0200, Any User <a...@m...com>
w <eh7g56$2pm4$1@news2.ipartners.pl> napisał:

[ ... ]
> Bo _prawdziwa_ inteligencja w _pracy_ nie polega na sprawniejszym
> rozwiązywaniu konkretnych problemów, ale właśnie na większej umiejętności
> wtopienia się w układy i sprawnego rozpoznawania, z kim na co można sobie
> pozwolić. I dlatego inteligentni ludzie awansują, a pozostali niekoniecznie
> (albo też tak, ale nieporównywalnie większym nakładem robocizny).

To, co napisałeś, to jest kolejna patologia.
"umiejętności wtopienia się w układy i sprawnego rozpoznawania, z kim na
co można sobie pozwolić."

W jednym biurze dyrektorką jest kobieta głupia jak but, chamska,
wyżywająca się na innych pracownikach, jednocześnie doskonale śliska,
pokryta wazeliną i służalcza w stosunku do oberszefów biura.
W rzadkich momentach, w których jej nie ma, praca w biurze idzie
drastycznie sprawniej, niż gdy ona zarządza.
Powiedzieć o niej, że jest inteligentna, to jakieś semantyczne
nadużycie.
Albo wprowadzenie nowego rodzaju inteligencji, za Ziemkiewiczem:
inteligencji chłopa pańszczyźnianego/Kalego.

Awans który opisałeś to totalne sitwiarstwo, towarzystwo wzajemnej
adoracji i gniazdo niekompetencji.

I akurat w czymś takim, inteligentni ludzie pracują a potem się zwalniają
zamiast awansować, bo gdzieś indziej ich inteligencja będzie
wykorzystana aby generować profit, a nie aby bronić się przed baranami
którzy na ich plecach chcą zrobić wątpliwych podstaw karierę.


ja czyli jakub
--
Z zaparkowanego Forda Fulkersona wysiedli generał Grant i porucznik
Revoke.