> Znam wiele przypadków osób na wysokich stanowiskach, którzy nie są
> geniuszami, co więcej są zupełnie przeciętni. Na przykład moj
> szef. Dwa miesiące temu w moim raporcie napisałem, że wzrost z
> poziomu 100 tys. do 250 tys. to wzrost o 150%. Mój szef spierał się
> ze mna dwa dni, twierdząc, że jest to wzrost o 250%. Ja mu
> powiedzialem, że takie zadania robią uczniowie w gimnazjum i chyba
> wtedy popełniłem błąd. Gdy próbowałem wciągnąć w dyskusję
> współpracowników, okazało się, że nikt nie zna się na
> procentach!!!
> We wrzesniu tego roku ominęła mnie podwyżka, wszyscy dostali z
> wyjątkiem mnie. Co za zbieg okoliczności!

Bo _prawdziwa_ inteligencja w _pracy_ nie polega na sprawniejszym
rozwiązywaniu konkretnych problemów, ale właśnie na większej umiejętności
wtopienia się w układy i sprawnego rozpoznawania, z kim na co można sobie
pozwolić. I dlatego inteligentni ludzie awansują, a pozostali niekoniecznie
(albo też tak, ale nieporównywalnie większym nakładem robocizny).