> Nie przejmuj się. W dziale utrzymania ruchu jest podobnie. Pracowałem w
> dużej firmie, fabryce traktorów na podlasiu, która zatrudnia ponad 1000
> osób. Byłem zatrudniony na stanowisku elektronik. W praktyce zajmowałem się
> wszystkim. Zaczynając od zwykłej elektryki poprzez elektronikę na
> automatyce przemysłowej kończąc.
> Oczywiście starałem się dać wszystko z siebie w pracy i jak najlepiej
> spełniać swoje obowiązki. Na początku każdego dnia nasz kierownik spotykał
> się z nami pytając każdego co ma do zrobienia i przekazać informacje o
> nowych zadaniach które należy wykonać. Starałem się wtedy zaproponować nowe
> rozwiązania które zmniejszyłyby awaryjność maszyn a co za tym idzie
> zmniejszyłyby przestoje i związane z tym straty. Starsi pracownicy i
> kierownik patrzyli na mnie z drwiną w oczach jakby chcieli powiedzieć co
> ten gość "pieprzy". Zauważyłem też że wszyscy chodzą i obijają się przez
> cały dzień. Dopiero zaczynają brać się do pracy o godzinie 15 jak już był
> czas iść do domu. Ja robiłem dokładnie na odwrót. Prawie zawsze wyrabiałem
> się w normalnych godzinach pracy z powierzonymi mi zadaniami. Oczywiście
> budziło to oburzenie wszystkich do o koła łącznie z kierownikiem. Jak to
> możliwe. Wszyscy nie wyrabiają się z pracą a ten tu przyszedł i wyrabia
> się. Coś z nim jest chyba nie tak. Pewnego dnia kierownik wezwał mnie do
> siebie i powiedział "Od dziś pracujesz po 12 godzin łącznie z sobotami"
> Powiedziałem Nie ma sprawy, ale co ja mam robić przez tyle czasu?
> Usłyszałem. Kurw... nie masz co robić to zwalniaj się z pracy bo inaczej ja
> ciebie zwolnię. Od tamtej pory zacząłem pracować po 12 h dziennie. Żeby nie
> nudziło się w pracy to zainstalowałem na służbowym notebooku taką gierkę
> heroes III. Zajmowała ona dużo czasu i pomagała spędzić długie wieczory.
> Zauważyłem że wszyscy są zadowoleni łącznie z kierownikiem bo było dużo
> napraw bo gierka zajmowała dużo czasu i nie było czasu żeby zajmować się
> obowiązkami no i siedziałem w pracy po 12 h. Trwało to kilka miesięcy. Nie
> wytrzymałem. Postanowiłem poszukać nowej pracy w normalnej firmie. Nie
> zajęło mi to dużo czasu. W nowej pracy miałem robić dokładnie to samo.
> Czyli zapewnić funkcjonalność maszyn od strony elektrycznej. Oczywiście do
> pracy przystąpiłem z bardzo dużym zapałem. Wymieniłem wszystkie awaryjne
> podzespoły na ich odpowiedniki renomowanych firm. Ruszyło wiele maszyn
> których nie potrafił nikt przede mną naprawić. Wszystko zaczęło działać i
> awarie zdarzały się bardzo rzadko. Prawdę powiedziawszy nie miałem prawie
> nic do roboty. Systematycznie przeprowadzałem przeglądy i usuwałem wszelkie
> zauważone defekty zanim jeszcze doprowadziły one do awarii i przestoju
> maszyny. Awarie zdarzały się coraz rzadziej. Zauważyłem że szef zaczyna
> przywalać się do mnie. Coraz częściej mówił. Tak dobrze jak ty to chyba
> nikt nie ma w pracy. Przecież ty nic nie robisz a kosztujesz mnie masę
> pieniędzy.
> Na szczęście na czas zauważyłem swój błąd i już nie przeprowadzam tak
> sumiennie przeglądów. Do napraw też używam mniej niezawodnych elementów.
> Awarie zdarzają się o wiele częściej niż przedtem i mam sporo pracy. Szef
> też patrzy na mnie bardziej przychylnie bo przecież płaci dla kogoś kto ma
> masę pracy i nie przesiaduje przed komputerem za jego pieniądze.
>
> W czasie swojej kariery zawodowej doszedłem do wniosku że nikt nie doceni
> tego że starasz się, firma dzięki tobie zaoszczędza bardzo dużo kasy, nikt
> nie doceni też tego, że usuwasz awarie zanim jeszcze wystąpią gwarantując
> ciągłość produkcji.
>
> Prawdziwe jest staropolskie przysłowie: "Jak cię widzą tak cię piszą" Muszą
> wszyscy widzieć że krzątasz się tu i tam i że coś robisz. Będziesz
> doceniany gdy zatrzyma się cała produkcja po godzinach gdy ciebie nie ma w
> pracy i szef będzie czekał z utęsknieniem aż łaskawie pojawisz się i
> usuniesz usterkę. Dla lepszego efektu wskazane jest gdy będziesz w czasie
> naprawy głośno wzdychał i cmokał. Wtedy wszyscy myślą że to poważne a ty
> wielki fachowiec uratowałeś byt firmy.
>
> Straszne ale prawdziwe.

Wcale nie straszne, tylko całkowicie normalne i prawidłowe. W końcu ten
szef to nie robot z wbudowanymi różnymi miernikami jakości pracy, tylko
zwykły człowiek, który w dodatku wcale nie zostawał szefem po to, aby
pracować więcej, tylko wprost odwrotnie.

Ale jak wcześniej napisałem, że tak jest, to nie chcieli wierzyć...


--
Więcej na ten temat przeczytasz w moim blogu:
http://pracownik.blogspot.com