Tomek P. <a...@y...pl> napisał(a):

> >> Proszę przelicz mi na kurs, obojętnie jaki (wiem, że to wszystko
> >> zabrzmi patetycznie ale trudno), przykładowo:
> >> -zwycięstwa Małysza, siatkarzy, hymn grany po zwycięstwach,
> > [...]
> >> Chętnie poznam przelicznik...
> >
> > "Zwyciestwa Malysza" sa z kategorii "poprawianie sobie samopoczucia i
> > samooceny poprzez podlaczanie sie do zwyciestwa, z ktorym sie osobiscie
> > nie mialo nic wspolnego" i dla mnie to bardzo prymitywny i egoistyczny
> > rodzaj "patriotyzmu". Moge kibicowac dlatego, ze mnie kreci dana
> > dziedzina sportu lub czuje sympatie/szacunek do danego sportowca, ale
> > zwyciestwa czy przegrane Polski w roznych sportowych dyscyplinach ani
> > mnie ziebia, ani grzeja.
>
> Uczucia są irracjonalne. Mnie cieszy i podnosi na duchu (sprawdziłem)
> przekraczanie granicy państwa polskiego po powrocie z zagranicznej
> podróży, a także na przykład widok obskurnego dworca Poznań Główny po
> wakacjach w Bieszczadach. Widok szpaleru kilkudziesięcioletnich lip na
> mojej ulicy, gdy dawno ich nie widziałem.
> I brzmienie poznańskiej mowy ("tej, ale łamaga") płynacej swobodnie z ust
> okołojednopromilowych kibiców na stadionie Lecha Poznań.
>
> Nawiasem mówiąc, to miłe uczucie mozna nazwać (bez pomyłki!) ksenofobią.
>

Jakis czas temu widzialem na bbc.co.uk zdjecie "miasta" z jakiegos niezbyt
rozwinietego kraju (Pakistan chyba). Zrobilo na mnie wrazenie, bo
prezentowalo rozlegle wysypisko szarych lepianek z blizej nieokreslonej
substancji na rownie szarym zakurzonym tle. Gdzieniegdzie mozna bylo zobaczyc
szare kropki o ciemniejszym odcieniu - zapewne mieszkancy tego wysypiska.
Zadnych drog, okien innych niz dziura w lepiance, zadnych sladow
elektrycznosci, nic, tylko same szare lepianki. Pierwsza moja mysla bylo:
"ale co tych ludzi moze trzymac w tym obskurnym miejscu?". Teraz mysle
(czyste spekulacje, rzecz jasna), ze glownie dwie rzeczy: niewiedza, ze gdzie
indziej moze byc inaczej, i strach przed zmiana - strach przed nieznanym. A
nawiazujac do tego co pisal moj przedpisca, potrafie sobie wyobrazic jakiegos
mieszkanca tamtego wysypiska lepianek, ktorego trzyma przy zyciu i podnosi na
duchu swojski widok szarej i nieprzyjaznej dziury w ziemi, ktora on nazywa
domem.
Ja rozumiem, ze ktos moze sie urodzic od poczatku w najlepszym dla niego
kraju (wizualizacja: rozowe niemowlecie z tatuazem lepianki na czole,
wzglednie - portretem Pilsudskiego na brzuchu), ale zyjemy w czasach, w
ktorych swiat jest najbardziej otwarty i caly czas przezyc w cieniu wlasnej
lepianki i nie zobaczyc swiata z innej strony z powodu jakiejs fobii..?


A.

--
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/