W wiadomości news:e2qfs2hfro7orkeuun6rhsjjraomhvnauq@4ax.com Bremse
<bremse{usun.to}@wp.pl> pisze:

>>Wstrząsające. Nawet jeśli w zaledwie w paru procentach prawdziwe. Chyba
> sie potnę z powodu tego odcięcia.
> Wstrząsające. Nie tnij się Jotte, proszę. Z kim ja wówczas będę
> dyskutował o związkach zawodowych i podobnym elemencie?
No dobra, przemyślę to jeszcze.

> A tak poważnie, to może to i jest dla niektórych śmieszne, ale tylko
> na początku. Skutki takich wyjazdów mogą być opłakane - w kraju
> pozostaną jedynie takie kwiatki jak Stokrotka (pracownicy) i AnyUser
> (pracodawcy).
I z kim ja wtedy jakiś nowy związek założę? ;))
A tak na poważnie, to ja niektórym (ale podkreślam - niektórym) trochę
zazdroszczę, że wyjechali/wyjeżdżają/wyjadą. Ja niestety nie mogę, a też bym
to chyba zrobił, choć zapewne nie na zawsze.

> Zauważ też, że emigranci udający się na NZ, do USA, czy Kanady muszą
> przejść przez procedurę, która określi ich przydatność dla danego
> kraju. Muszą być zdrowi, młodzi, wykształceni i posiadać przydatne
> umiejętności poparte odpowiednimi dokumentami i doświadczeniem
> zawodowym.
I może jeszcze kolczyk w uchu z numerem hodowlanym?
W 2001 miałem okazję otrzymać kontrakt w Finlandii. Ja się tam nie pchałem,
dostałem po prostu propozycję pracy bo zobaczono moje osiągnięcia zawodowe,
a potem metody, jakie w pracy stosuję. Rozmawialiśmy, pytaliśmy się
wzajemnie o różne rzeczy. Ale jakoś nikt mnie nie pytał o zdrowie, wiek i
czy jestem w stanie samodzielnie się umyć, ubrać i zrobić siku. ;)
No ale jestem tu, i pewnie dobrze - język tam fikuśny, klimat zimny, jeszcze
by mi mózg przemarzł i zrobiłbym sobie sygnaturkę "mieszkam w Finlandii".
;))

> Jełopstwa nikt nie chce - zatem Stokrotka zostaje z nami.
No trudno, przecież sie nie powieszę.

--
Jotte