Użytkownik TS <f...@o...pl> w wiadomości do grup dyskusyjnych
napisał:armab9$e6o$...@n...onet.pl...
> I tu doskonale widać kto ma szansę żeby coś w życiu (zawodowym oczywiście)
> osiągnąć, a kto nie.
> Pan Wojciech poradzi sobie w każdej sytuacji, prędzej czy później znajdzie
> dla siebie rozwiązania, a Pan do końca życia będzie narzekał, jaki to zły
> system, wstrętni pracodawcy, mafia, mosad i ufoludki.

Ja narzekałem na "wstrętnych pracodawców"? Chyba Pan pomylił
mój tekst z jakimś innym. Ja wyraźnie napisałem, że do pracodawców
nie można mieć pretensji, bo ze swojego p. widzenia działają
zupełnie racjonalnie. Natomiast winna jest absurdalna sytuacja
na rynku pracy, na którą nie powinno się tylko "narzekać do końca
życia" (jak mi Pan imputuje), tylko wszelkimi dopuszczalnymi
w demokracji środkami nacisku na ludzi rządzących tym krajem
starać się ją jak najszybciej zmienić. A to że możliwości takich zmian są,
starałem się wykazać w tym nieco przydługim tekście (niestety
chyba na tyle długim, że nie wszyscy mieli cierpliwość
go dokładnie przeczytać:-)). Na przeszkodzie stoi tylko egoizm
ludzi, którzy potrafili jakoś się urządzić się w nowej rzeczywistości,
i mają gdzieś to, że inni tracą w ogóle środki do życia.
Ale jest to krótkowzroczny egoizm, chyba że komuś odpowiada
perspektywa życia w kraju, w którym ulice pełne są ludzi
nie mających nic do stracenia, a zwłaszcza nie bojących się
więzienia, bo wielu może w końcu uznać więzienny wikt za jedyny
sposób na przeżycie.


> Pracodawcy wolą żółtodziobów z optymistycznym podejściem, niż
doświadczonych
> pesymistów.


Nie wątpię, że pracodawcy wolą ludzi potulnie biorących udział
w organizowanych przez nich "wyścigach szczurów", niż tych
krytykujących system. Komuniści też woleli ludzi przystosowujących
się do tamtej rzeczywistości, i w tym celu np. wstępujących do PZPR
i z optymizmem robiących tam karierę, od krytykujących tamten ustrój,
a już nie daj Boże, chcących go zmienić, albo przynajmniej
zreformować.
A co do tego, że w każdym ustroju ludzie przystosowujący się
mają znacznie większe szanse na pomyślność osobistą od
kontestujących rzeczywistość, nie trzeba mnie przekonywać.
Sam o tym doskonale wiem.
Ale chyba przesadą jest uważanie tych pierwszych za konstruktywnych
optymistów, a tych drugich za jałowych pesymistów.

Pozdrawiam
Artur