Scena z zycia... no moze nie smokow, ale informatyka. Informatyka z
dosc duzym stazem, z wyzszymi studiami, pracujacego w dobrej firmie i
zarabiajacego dobre pieniadze.

Informatyk pewnego dnia dostaje zapytanie (emailem) czy chcialby wziac
udzial w rekrutacji na stanowisko XYZ. Informatyk udziela odpowiedzi,
ze i owszem, ale na spotkania moze sie stawiac w godzinach mocno
popoludniowych, bo obecnie pracuje. Headhunter przyjmuje to do
wiadomosci. Spotkanie z headhunterem odbywa sie w godzinach do
przyjecia, po pracy.

Informatyk przechodzi przez sito do kolejnego etapu - tu juz rozmawia z
kadrowcami z zainteresowanej zatrudnieniem go firmy. Dosyla dokumenty,
ktorych zadaja, odbywa kilka rozmow telefonicznych.

Wreszcie dzwoni do niego (nie)mila pani z propozycja spotkania w dzien
roboczy o 12. Wiec informatyk przypomina, ze on pracuje, i ze spotkac
sie moze dopiero popoludniu. Na co (nie)mila pani wyskoczyla z haslem
"my wszyscy pracujemy!" oraz "przeciez pan szuka pracy!" ( w domysle -
musi sie pan dostosowac). Informatyk prostuje wiec, ze on pracy nie
szuka, bo on prace ma. Nie wchodzac w dalsze dysputy z (nie)mila pania
informatyk zrezygnowal z dalszego uczestnictwa w rekrutacji.

I tak sie zastanawiam. Teraz na rynku pracy informatykow z odpowiednim
doswiadczeniem jest raczej niewielu. Headhunterzy wysylaja propozycje
do ludzi, ktorzy nie ukrywaja ze pracuja. Innymi slowy - wyciaga sie
ludzi z firm. Ale w takiej sytuacji, gdy ludzi w pewnych
specjalnosciach jest raczej mniej niz wiecej, to chyba pracodawca
powinien dostosowac sie do mozliwosci pracujacego kandydata, ktorego
profil mu pasuje a nie na odwrot.

Nie wiem, moze ja zle na to patrze? Ale wydaje mi sie, ze sie skonczyly
juz czasy, kiedy to pracodawca byl bogiem a pracownik byl szczesliwy,
ze w ogole ma prace...

Blondi