Użytkownik "Jackare" <jacek[kropka]leszczuk@inetriaUSUN_TO.pl> napisał w
wiadomości news:f7m2bt$410$1@nemesis.news.tpi.pl...
>
>> Pracownik pracuje na tyle na ile jest to konieczne żeby go nie zwolnili,
>> pracodawca płaci na tyle na ile jest to konieczne, żeby pracownik sam się
>> nie zwolnił
>>
>> Uważam, że jest to kwintesencja relacji pracownik-pracodawca...
>> Ciekaw jestem Waszej opini:)
>>
> Mam inne zdanie, ale może dla tego że nigdy nie pracowałem w takich
> relacjach.
> Będąc podwładnym starałem się robić coś co lubię w sposób dający mi
> maksimum
> frajdy. Jeżeliwięc nie miałem z tego takich pieniędzy jakich mógłbym
> oczekiwać, miałem przynajmniej radochę.
> Bedąc przełożonym starałem się tak wpływać na pracę pracowników aby była
> ona
> atrakcyjna, rozwojowa i nie powodowała wypalenia.
> Efekty były takie że ludzie zwłaszcza na stanowiskach twórczych takich jak
> przykładowo projektanci - konstruktorzy nie raz i nie dwa sami
> przychodzili
> do pracy np w sobotę bo to co robili "kręciło ich" i nie oczekiwali za to
> dodatkowego wynagrodzenia.
> Ja z kolei starałem się wyngradzać ponadnormatywne zaangażowanie zwłaszcza
> jeżeli przynosiło ono efekty, a efekty autentycznego zaangażowania były
> zawsze lepsze
> niż pracy regulaminowo - harmonogramowej.
> --
> Jackare
Mam zatem pytanie czy Ci pracownicy, którzy przychdzili w soboty
charytatwtywnie bo ich kreciło, mieli własne rodziny czy też byli to ludzie
młodzi, ambitni i bez rodzin? Jezeli to drugie to rozumiem sam byłem kiedys
taki, dopoki nie zmądrzałem:), taki urok mlodości i wolności. Jeżeli to
pierwsze to gratuluję im, widcznie praca ważniejsza od rodziny.
Jakkolwiek by nie było, z punktu widzenia pracodawcy wszystkim życzyć takich
pracowników.