Fri, 5 Apr 2002 09:12:44 +0200 "Mariusz T." <m...@w...pl>
nadmienił(a):

>Bardzo przyjemnie piszesz

Mnie też się to podobało. Pracodawca, który przyznaje, że jest
człowiekiem, a nie jakąś maszyną nadzorująco-wymagającą.

[ciach istotne szczegóły]

>Zatrudnij ludzi spoza Warszawy, podobno są mniej wymagający?

Ano właśnie. Ja jestem spoza Warszawy i nie ukrywam, podoba mi się to
podejście i byłabym chętna do spróbowania :) Tylko jedno ale: mogłabym
przez jakiś czas pracować za darmo, zdobywać doświadczenie i się
uczyć, ale... w dużym mieście utrzymanie kosztuje. Nawet tylko przez
ten miesiąc trzeba coś jeść, gdzieś spać, płacić za komunikację
miejską itd. Czyli ktoś, kto nie ma oszczędności albo 'sponsora',
zwyczajnie nie będzie mógł sobie na taką próbę pozwolić. I to jest
swego rodzaju paradoks, bo logicznym się wydaje, że jeśli człowiek w
zasadzie nie ma środków na utrzymanie, to na pracy będzie mu zależało
bardziej, będzie się przykładał i starał. Tak sądzę...

>Tak, czy owak, metoda którą proponujesz jest nielegalna, choć przyznaję, że
>najwygodniejsza dla pracodawcy. Dlatego życzę jej jak najgorzej, bo nie
>chcę, żeby się rozpowszechniła.

A czy nie ma jakichś minimalnych stawek płacowych w okresie próbnym?
Bo to też wygląda tak trochę podejrzanie: skąd pewność, że pracodawca
zatrudni człowieka po tym okresie? A jeśli po miesiącu powie:
"dziękuję, pan się nie nadaje" i na następny miesiąc ma kolejnego
kandydata, potem kolejnego... Nie sugeruję, że tutaj akurat tak ma
być, ale słyszałam o podobnych przypadkach. Mojej koleżance kiedyś
zaoferowano pracę kelnerki na podobnej zasadzie: "Popracuje pani tutaj
wieczorami przez 3 [!] miesiące, zobaczymy, czy się pani nadaje, a
potem podpiszemy umowę." Podziękowała.

Zatem taka oferta może być interesująca jako sposób na zdobycie
jakiegoś doświadczenia, zaliczenie jakiejś tam praktyki
[udokumentowane?], ale raczej dla ludzi, którzy mają jakieś źródło
utrzymania. Niestety przeważnie żeby coś zarobić, człowiek musi w to
inwestować [dojazdy, strój do pracy i inne takie], a chyba jednak nie
całkiem chodzi o to, żeby płacić za to, że się pracuje...

Pozdrawiam, Carrie