>> Przedsiębiorca to nie instytucja charytatywna,
>A pracownik wręcz przeciwnie, bardzo często np. charytatywnie wypracowuje
>nadgodziny... ;)

Jak ktoś chce to niech pracuje za darmo, jak nie chce to niech nie
pracuje za darmo.

>>on się zajmuje zarabianiem pieniędzy.
>A pracownik pracuje, bo ma takie hobby... ;)

Nie wiem jak inni, ja pracuję dla pieniędzy, takie moje hobby ;-)

>I to też go różni od pracownika, który jak zarabia więcej, to podatków płaci
>mniej okradając w ten sposób opiekę społeczną... ;))

Jednak jest zbieżność interesów - oddawać jak najmniej urzędnikom.
Dlaczego mamy gnoić pracodawców i pracowników? Jeden i drugi chce
zarobić jak najwięcej. KP powoduje, że pracownikom trudniej zdobyć
pracę, bo pracodawca może mieć problemy ze zwolnieniem pracownika i
generuje dodatkowe koszty. ZUS też powoduje, że pracownik zarabia
mało. To samo wysokie podatki.
Tnijmy więc podatki, pseudopodatki i zaurzędniczenie kraju. Może wtedy
pracodawcy i pracownicy zarobią więcej. Po co komuś zasiłek oddawany z
jego podatków, skoro mógł te pieniądze po prostu zaoszczędzić bez
odpalania działki urzędnikowi?

>A jakbyś tak się zorientował jaka część dochodu narodowego pochodzi z
>podatków przedsiębiorców, a jaka z podatków pracowników najemnych?

Chyba większa z podatków pracowników (tak tylko strzelam, inaczej to
pytanie by się nie pojawiło ;-)). Ale czy to znaczy, że podatki od
dochodów przedsiębiorców powinny być zwiększone? Może do 90%? albo
99%? Kto wtedy będzie pracodawcą?

>> Niewielu jest
>> takich, którzy ciągle próbują coś zmienić (wnisokuję na podstawie
>> obserwacji znajomych i rodziny).
>Coś, to znaczy co? Miejsce zamieszkania?

Miejsce zamieszkania, miejsce zatrudnienia, swoje kwalifikacje.

>W naszej kulturze dominuje osiadły,
>a nie koczowniczy tryb życia. Jeżeli mówimy o mobilności w poszukiwaniu
>pracy, to powiedz ile razy w życiu można miotać się z rodziną (bo wyjazd i
>pozostawienie rodziny uważam za absurd) po kraju?

Tak długo, ile się chce.

>No chyba że singiel, to
>jeszcze.

A dlaczego z rodziną to już nie? Sama przeprowadzka trwa 1-2 dni.
Kolega z rodziną w ciągu ostatnich 2 miesięcy przeprowadził się 3
razy. I jakoś wszyscy żyją.

>A co z dachem nad głową?

Trzeba sobie poszukać.

> Co z pracą dla współmałżonka?

Trzeba ją zdobyć.

>W nowym miejscu
>większość będzie musiała wynająć mieszkanie na wolnym rynku (kilkaset zł).

Zgadza się.

>Sypią się oferty pracy z umożliwiającą to płacą?

Nie wiem, trzeba ich poszukać. W ciągu 20 lat nic się nie da znaleźć?

>> >Jednak nie wydaje mi się, że im mniejsze
>> >kwalifikacje(wykształcenie), tym mniejsze prawo do godnego życia.
>> O nie - nie zgadzam się. Ludzie sami zapracowują na swój poziom życia.
>> Równość już była - czy uważasz, że wszyscy żyli wtedy godnie?
>Ja nie o tym. Nic nie gadam o równości. Mówię o prawie do godnego życia,
>przez co rozumiem stabilną możliwość zaspokajania podstawowych potrzeb
>życiowych w zakresie, który moim zdaniem określa poziom cywilizacyjny i
>kulturowy osiągnięty na przełomie XX i XXI wieku w Europie.

Możesz to bardziej określić? Ja to rozumiem przez darmową opiekę
zdrowotną, zaspokojenie głodu i pragnienia, dach nad głową i darmowe
szkolnictwo. Jak Ty to rozumiesz?

>> Czy ja komuś bronię się uczyć za młodu?
>A co z tymi, co młodzi byli 30 lat temu? Im też nie zabraniasz?

Nie zabraniam. Wyobrażasz sobie 60-latka na studiach? Ja tak, nawet
takich widziałem. Najwidoczniej jak się chce to można.

>Polska jest w okresie przejściowym. W tym sensie, że ciągle znacząca część
>społeczeństwa w wieku produkcyjnym to ludzie, którzy podwaliny pod swoje
>życie zawodowe kładli w czasach, kiedy obecne warunki były niemożliwe do
>przewidzenia. Wybierali drogę taką, jaka wówczas wydawała się pewna. Ich
>wina?

Nie. Moja wina? Powiedz mi w jakich czasach podwaliny pod życie
zawodowe obecnie kładą młodzi ludzie? Czy są w stanie przewidzieć co
będzie za 20 lub 30 lat?

>> Bardzo dużo ludzi w wieku 20-50 lat emigruje z kraju żeby zarobić na
>> utrzymanie rodziny.
>Nie wiem ilu i nie wiem od jakiej liczby to jest "bardzo dużo".

Nie znam statystyk. Miałem na myśli swoich znajomych. Dużo tzn. że
czasami nie miałem z kim iść na piwo ;-)

>Niemniej - uważasz to zjawisko za prawidłowe?

Jak najbardziej. Chcą to jadą, nikt nie powinien im tego zabraniać.

>>> Lepiej pomóc jednemu
>>> konkretnemu człowiekowi.
>> A czy ktoś Ci broni pomagać?
>> Tylko dlaczego chcesz to robić kosztem innych
>> (np. pracodawców)?
>A czemuż to tak demagogią zaleciało? Tak to ja Ci udowodnię, że każde prawo
>jest czyimś kosztem, ba - państwo istnieje naszym kosztem, a że państwo to
>my, więc istniejemy własnym kosztem. Zaś podstawowa sprawa w ekonomii - o
>czym pewnie wie każdy "byznesmen" - to maksymalnie redukować koszty. ;)

Chodzi mi tylko o zostawienie ludzi (mnie też ;-)) w spokoju - nie
ograniczać ich niepotrzebnymi przepisami (swoboda zawierania umów).
Redukować koszty poprzez oddawanie jak najmniej "państwu" i poprzez
branie jak najmniej, ponieważ aparat urzędniczy więcej marnuje niż
wytwarza.

--
pozdrawiam
Bremse