Pozwolę się wtrącić w pasjonującą dyskusję.
Właściwie nie wiemy za wiele o opisywanej w teacie sytuacji. Stiwerdzenie, że
połowa podań nadaje się do kosza jest bardzo względne. Owszem dla profesji
wymagających konkretnych umiejętności np. inżynier chemik w specjalizacji
produkcja polimerów, trudno, aby przyjęli kucharza i to rozumiem. Najczęściej
jednak wymienia się wiele miękkich wymagań - typu ambicja i motywacja do pracy,
umiejętność w pracy z ludźmi i dla ludzi, zdolności przywódcze itp. Czy ktoś,
kto jest od roku bezrobotny i nie pracował nigdy w zachodniej korporacji i
obecnie aplikuje na stanowisko menedżerskie jest w kategorii "do kosza"?
Skąd ktoś z góry może wiedzieć, czy ten przykładowy bezrobotny nie ma lepszych
cech osobowościowych niż ten domniemany z doświadczeniem? czy ten bez pracy nie
ma większej motywacji, aby sprostać zadaniom, bo w końcu chce zarabiać?
Nie ma co upraszczać i z góry skazywać kogoś na przegranej pozycji. Zdaję sobie
jednak sprawę, że dzisiejsze czasy są takie, że ten co wybiera albo nie ma
czasu albo nie chce nawet sprawdzić osób, które nie w 100% a tylko w 80%
odpowiadają profilowi określonemu w ogłoszeniu. Czasem jednak osoba z tymi 80%
może okazać się lepsza, ale tego nikt już nie sprawdzi, bo trzebaby było zrobic
obiektywny test. Więc przyjmuje się tych, co spełniają w 100% warunki
ogłoszenia, a potem obserwując wyniki tego delikwenta, gdy nie jest się z niego
do końca zadowolonym myśli się: "no tak, a jakby dopiero tamci {80 procentowcy}
pracowali" w domyśle czytaj [gorzej] a kto wie, może lepiej?
Nie twierdzę przez to, że ci 100% są zawsze gorsi.
Prawem tez pracodawcy jest określić wymagania na poziomie skończenia studiów w
Stanach, doktoratu w Chinach i 2 letniego stażu w Australii i najgorsze jest
to, że zawsze ktoś taki się znajdzie ;)

--
Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl