On Wed, 14 Sep 2005 16:37:26 +0200, Michał wrote:

>A urwać się, a urywać się regularnie to nie to samo. Po drugie ja miałem
>tylko jedną grupę, więc się nie dało. Innego prowadzącego, co za tym
>idzie, też nie było.

A tam się nie da ;-) Kiedyś łaziłem po uczelni z pewną studentką (inny
"oddział" organizacji studenckiej nie miał pomysłu co ze mną zrobić,
to się poszwędałem po ichniej uczelni), która jako jedna z nielicznych
kończyła wydział fizyki i która po raz n-ty urywała się z laborki.
Potrafiła wszystko skutecznie zorganizować i przez ileś tam lat
zaliczała wszystko dosyć skutecznie tzn. była na 5. roku, a jej
kierunek (fizyka jakaś tam ;-) ) co roku kończyło kilka osób, a
zaczynało coś koło 200.

>> Bo tyle jest ono warte.
>
>Może nie do końca, ale u mnie na studiach zabrakło przedmiotu jak,
>nazwijmy to "przygotowanie do rynku pracy", ewentualnie "prawo pracy"
>(hehe, nawet nie wiem jak to nazwać ;-) ).

Na zachodzie chyba też czegoś takiego nie ma (nie słyszałem), jednak
raz byłem na wykładzie (1. rok informatyki), w czasie którego
zaproszony przez wykładowcę absolwent tejże uczelni opowiadał o swojej
pracy w IBM. Prosty sposób na przebicie murów uczelni łbem biznesu.

Również niektóre zajęcia mają bardziej interesującą formę np.
konferencji (cały semestr przygotowuje się esej, robi się jakieś
badania, pisze aplikację - a wszystko ma mieć formę rozprawy naukowej,
do tego egzamin). Aha, konferencja była sfinansowana przez jakąś firmę
(chyba też IBM).
Inżynieria oprogramowania, to też była inżynieria oprogramowania na
której omawiano obecne modele zarządzania projektem i robiono
symulacje poszczególnych procesów, a nie nudny wykład na temat okresu
prehistorycznego.
Na sieciach ludzie ganiali po uczelni z laptopami, badali sieć
bezprzewodową i pisali o sposobach jej usprawnienia. Inni analizowali
bezpieczeństwo sieci bezprzewodowych w danej okolicy, dostępność
usługi telefonii trzeciej generacji w danym mieście itp.

Nie wszystko jest jednak różowe. Np. mają tam biura karier, ale ludzie
tam pracujący, mówiąc łagodnie, są bardzo mało pomocni. W Polsce
miałem o wiele lepsze doświadczenia. Poza tym nic tak nie uczy, jak
praca w firmie nad danym projektem.

>Chętnie bym zrezygnował z
>któregoś przedmiotu specjalistycznego na rzecz czegoś takiego.

A było sobie działać w jakiejś organizacji studenckiej. Mają tam
szkoleń od zarąbania i wysyłają też ludzi w Polskę (wynajdą informację
o jakimś darmowym szkoleniu nawet na końcu świata ;-)).
Jakbyś się trochę zainteresował, to by Cię nauczyli technik
prezentacji, negocjacji itp. - niestety ja nie miałem okazji z żadnego
szkolenia skorzystać, bo się w tym czasie zajmowałem czymś innym.

>> Tak się dogadałeś, to tak miałeś.
>
>No tak, ale o praktykę też nie jest łatwo. Jak się już znajdzie, to
>trudno lekką ręką odpuścić.

Chłopie, to jest firma, a nie uniwerek! Tam są ludzie, którzy muszą
być elastyczni inaczej ich rynek by już dawno zgwałcił i zostawił pod
płotem. Było zorganizować wszystko samemu, powiedzieć jakie zyski będą
mieli z Twojej działań i by się pewnie zgodzili, żebyś im już tylko
więcej dupy nie zawracał ;-)

>> Oj uważaj, uważaj. Pamiętam jak kumpel powiedział "prawdę" pani
>> Uczycielce, że nauczycielami to zostają głównie osoby, które się gdzie
>> indziej do niczego nie nadają, co zostało przyjęte przez resztę klasy,
>> z głośnym pomrukiem oznaczającym poparcie, za fakt nie podlegający
>> dyskusji.
>> Zatem uważaj, bo będziesz się potem z depresji leczył ;-)
>
>Dlatego na samą myśl, że będę musiał dostaję ścisku przewodu
>pokarmowego. A podobno ostatnio sporo schudłem ;-).

A to dobrze, przystosujesz przewód pokarmowy do nauczycielskiej
pensyjki ;-)

--
pozdrawiam
Bremse