Michał napisał(a):

> Ale zwróć uwagę na posty sprowadzające się do pytań "jakie zdjęcie
> wybrać do CV?", "jak prosić o podwyżkę?", "jak logicznie sformułować
> CV?", "jak zapytać, na jakim etapie rekrutacji jest moja aplikacja?", "o
> co mogą mnie zapytać na rozmowie?". Trzeba łamać te stereotypy, że
> "pracodawca jest zły", "nie ma dla mnie pracy", "bo oni są źli i głupi,
> bo mnie nie chcą". Dlatego bardzo lubię czytać posty Twoje i Immony, i
> dlatego ważne jest, że wykładać kawę na ławę.
IMHO to kwestia wyuczonej bezradności, braku samosterowności albo braku
umiejętności normalnego,ludzkiego komunikowania się.

Łatwiej jest coś zrobić po napisaniu postu na grupę, podpierając się
wypowiedziami niezweryfikowanych, nieznanych, nie wiadomo na jakich
argumentach opierających swoje zdanie ekspertów.

Jeżeli pracodawca jest zły, ekspert podpowiedział mi co mam zrobić i
nikt mnie nie poinformował na jakim etapie jest moje CV, to znaczy, że
nie jest to moja wina, jeśli nie dostałem pracy. Rozczarowanie jest więc
mniejsze, złość się kieruje na zewnątrz a nie do siebie. Jakoś latwiej
przełknąć porażkę.

Szkoda, że szkoły nie uczą czegoś takiego jak wewnątrzsterowność,
przedziałowość, punktowość, autoanaliza itepe. Czasem wystarczy terapia
wstrząsowa -jak z tym pacjentem, co przyszedł do psychologa, ze ma 35
lat, nie ma pracy, dziewczyny, mieszka z rodzicami, życie jest do dupy,
a psycholog na to - wcale nie, życie jest piękne. Nie musi pan zarabiać
pieniędzy, dbać o mieszkanie, dbać o dziewczynę, Mało tego - może pan o
każdej porze dnia i nocy onanizować się do woli.
Wytykając pacjentowi jego własną impotencję życiową, popchnął do dzialania.

Czasami jednak taka terapia nie wystarcza... i wówczas mamy rzesze
popierających państwo socjalne, które umożliwi im przebywanie na
zasiłku, czyli bycie takim undead liczem - niby w wieku produkcyjnym,
ale produkcyjnie martwy. Niby martwy, ale żeruje na innych.

pozdr.
m.