Immona napisał(a):

> Twoj post wyglada troche tak, przepraszam za amatorska psychoanalize,
> jakby ego Macieja S. ciezko znosilo mysl o statusie bezrobotnego, ktory
> kojarzy sie z nieudacznictwem, trudna sytuacja materialna i generalnie
> przeciwienstwem sukcesu. I masz ochote zademonstrowac swiatu, ze w
> odniesieniu do Ciebie to nieprawda. Paniom z urzedu, towarzyszom z
> kolejki w UP i nawet nam na ppd masz ochote obwiescic, ze Twoje bycie
> bezrobotnym nie wynika z porazki i nie wiaze sie z rzeczami stereotypowo
> przypisywanymi temu stanowi?
Tak przy okazji: to wcale nie jest amatorska psychoanaliza. Człowiek,
który utracił pracę przechodzi kolejno przez różne fazy: heroiczną , tuż
po utracie pracy(zabezpieczenie bytu na wszelkie możliwe sposoby). Potem
jest faza miodowego miesiąca (1 godz. - 2 dni po zdarzeniu), objawiająca
się uczuciem ulgi i radości, że jakoś sobie poradziliśmy w trudnej
sytuacji. Potem wreszcie jest faza utraty złudzeń (2 dni - 4 miesiące od
utraty pracy, gdzie ujawniają się prawdziwe reakcje emocjonalne (ból,
smutek), tęsknota, poczucie straty. Jednym z mechanizmów obronnych,
jakie wówczas się uruchamiają, to reakcja zaprzeczania - "to co z tego,
nic się nie stało", "wreszcie będę miał czas na moje hobby", "bezrobocie
- przecież to nic wielkiego". Jako, że od rozwiązania umowy o pracę
minęły prawie trzy miesiące, więc Twoja analiza trafia bez pudła w moją
rzekomą fazę utraty złudzeń i typowej dla niej reakcji zaprzeczania.
Tyle, że jak wspominałem, pracy mam po pachy a jedyna "utrata pracy" w
moim przypadku polega na zmniejszeniu się jednej z obowiązujących mnie
umów (akurat tej, która określała stosunek pracy).

Jeżeli za miesiąc albo 6 napiszę kolejny post o tym, że jestem
bezrobotny, opisujący własne przemyślenia z tym związane, tzn. że
nastąpiła faza adaptacji do nowych warunkow. I wówczas Twoja analiza
będzie w pełni słuszna a mój niniejszy post reakcją zaprzeczania.

pozdrawiam
Maciek