Maciek Sobczyk - bidny bezrobotny wrote:

> Immona napisał(a):
>
>> Twoj post wyglada troche tak, przepraszam za amatorska psychoanalize,
>> jakby ego Macieja S. ciezko znosilo mysl o statusie bezrobotnego,
>> ktory kojarzy sie z nieudacznictwem, trudna sytuacja materialna i
>> generalnie przeciwienstwem sukcesu. I masz ochote zademonstrowac
>> swiatu, ze w odniesieniu do Ciebie to nieprawda. Paniom z urzedu,
>> towarzyszom z kolejki w UP i nawet nam na ppd masz ochote obwiescic,
>> ze Twoje bycie bezrobotnym nie wynika z porazki i nie wiaze sie z
>> rzeczami stereotypowo przypisywanymi temu stanowi?
>
> Tak przy okazji: to wcale nie jest amatorska psychoanaliza. Człowiek,
> który utracił pracę przechodzi kolejno przez różne fazy: heroiczną , tuż
> po utracie pracy(zabezpieczenie bytu na wszelkie możliwe sposoby). Potem
> jest faza miodowego miesiąca (1 godz. - 2 dni po zdarzeniu), objawiająca
> się uczuciem ulgi i radości, że jakoś sobie poradziliśmy w trudnej

To nie ma nic do rzeczy. Nie masz powodow przechodzic tego, bo Twoje
"bezrobocie" jest wylacznie papierowe - masz co robic, masz z czego
czerpac satysfakcje i masz zadowalajacy poziom zycia. Moja sugestia
dotyczyla tego, ze Twoja duma z trudem przezywa sama etykietke
"bezrobotny" i zwiazane z nia stereotypy, ktore niektorzy ludzie moga Ci
blednie przypisywac.

Ja mam momentami cos podobnego z etykietka "emigranta". Wiadomo, ze
obecny typowy i statystyczny emigrant jedzie pracowac na zmywaku i
dzielic pokoj z 10 podobnymi wiodac zycie obracajace sie tylko wokol
odkladania kasy, bo w Polsce bylo mu jeszcze gorzej (nie obrazajcie sie
emigranci, ale taki schemat rzeczywiscie dominuje liczebnie, tych ludzi
mozna poogladac na forum na londynek.net i czesciowo na gazeta.pl).
Uczestniczac w dyskusjach o emigracji na necie, zwlaszcza dyskusjach
miedzy tymi, co wyjechali, a tymi, co zostali, stracilam kilka razy
panowanie nad soba przy okazji udowadniania, ze nie jestem takim okazem
jak wyzej opisany emigrant statystyczny. A naleze raczej do osob
potrafiacych sie opanowac podczas publicznych dyskusji/wystapien.

I jeszcze cos, lekko OT: Twoj opis faz przezywanych przy okazji
bezrobocia bardzo przypomina fazy szoku kulturowego. Przy okazji wyjazdu
i po nim dosyc rzetelnie sie oczytalam na temat tego zjawiska i jego
przebiegu. Przeczytanie Twojego opisu doprowadza mnie do wniosku, ze
szok kulturowy jest wylacznie szczegolnym przypadkiem "szoku zmiany
rzeczywistosci".

I.

--
http://nz.pasnik.pl
mieszkam w Nowej Zelandii :)