>
> Nie wiem, po prostu nie nie wiem, w ktorym momencie konczy sie
motywowanie,
> a zaczyna mobbing. Badzmy szczerzy - przy zarabianiu pieniedzy -
wazniejszy
> jest efekt niz emocje i uczucia osob, ktore go osiagnely.
>
Masz rację. To płynna granica i osobniczo zmienna.
Ja przyjąłem zasadę trzymania wszelkich emocji na wodzy aprzede wszystkim
nie tworzeniasytuacji które mogłyby kogoś obrazić/urazić/ośmieszyć.
Jeżeli chcę komuś przywalić to mam na to dowody: temat A, B i C są zrobione
źle bo [wskazanie przyczyn/skutków przykładów]. Be z osobistych wycieczek
typu ty zawsze... ty nigdy..., z tobą to zawsze...
>
> Chociaz nie wiem, czy dalej nie stosuje mobbingu. Tydzien temu fizuczni
> przez dwie godziny pieprzyli sie samodzielnie z dwoma prostymi polkami w
> piwnicy, a pozniej w trzy godziny (ale juz z nadzorem) wykonczyli sciane
> szczytowa.
>
> Jakbym byl przy robieniu polek - zrobione byly by w pol godziny.
>
a to nie mobbing, tylko nieróbstwo lub brak kompetencji ale raczej to
pierwsze.
Rozwiązaniem jest stosownie norm i harmonogramowanie prac, ale wymaga to
zaangażowania przełożonego co najmniej w kontrolę.
Zlecasz: montaż półek, czas 30 min. Przed czasem i dobrze - premia, w czasie
i dobrze - wypłata, po czasie, i/lub z wadami - brak premii w najbliższym
lub kolejnych okresach rozliczeniowych.
Wszyscy wtedy wiedzą o co chodzi i mamy jasny układ. Niestety taki tryb
wymaga konsekwencji, ale w kocu ludzie budują od zarania dziejów i można z
bardzo dużą precyzją okreslić normy czasowe dla czynności. Ludzie wtedy
wiedzą za co dostają pieniądze i za co moga dostać więcej, a jak ktoś chce w
pracy pogawędzić, popić piwka i poleżeć na kartonach to niech się
przekwalifikuje z murarza na stróża.
--
Jackare