>> > Tyle że nie dla każdego praca to tylko ilość złotówek, jakie za nią
> > dostanie.
>
> Zdaje się, że teraz w modzie praca za darmo.
> Ile osób wierzy (chce wierzyć) w te bajeczki o rozwoju, dążeniu do...,
> motywacji, itd.? Tak jak napisał Samotnik - pracuje się głównie dla
> pieniędzy. Ideą i "rozwojem" nie można się najeść.
> A gdy "rozwój" już nastąpi, to kiedy lepsza pensja? Może wtedy, gdy
> nadejdzie mityczne lepsze jutro. :-)
>
Prawda jak to prawda zwykle leży pośrodku. Tak jak we wszystkim tak i na tym
polu nalezy szukać kompromisów miedzy szczytnymi ideałami a szrą
rzeczywistością. Idealnie to byłoby mieć interesującą i absorbującą pracę i
otrzymywac za to mnóstwo kasy.....ale z jednej strony intersująca praca może
doprowadzić do pracoholizmu, a wtedy i tak nie starczuy czasu na wydawanie
masy zarobionych pieniędzy, które to zjawisko czasmi można zaobserwować, a z
drugiej strony u ludzi, którzy bardzo cenią pieniądze, często powstaje
zjawisko rosnącego apetytu i po pewnym czasie trudno doprawdy zaspokoić ich
wymagania finansowe, tak, że i tak żyją niezadowoleni w poczuciu
niespełnienia, bo w sumie nie mają jeszcze tego, tego i tamtego.
Dla mnie osobiście wszystko jest względne i sataram się w tym chaosie wartości
i dodatkowo na wyjątkowo chłonnym :-/ polskim rynku pracy znaleść swoje
miejsce. Przyjechałąm do Warszawy nafaszerowanan ideałami i rzeczywiście
znalazłam pracę, która mnie interesuje i chciałbym w niej zostać. Pensja
wystarcza na pokrycie podstawowych potrzeb czyli tzw wegetację i na poczatku
kiedy ją dostałąm wcześniej przewijając się przez supermarkety, konsorcja,
pisanie tekstów i inne zajęcia dorywcze; wydawało mi się, że złapałam Pana
Boga za nogi. Ale minął rok a ja zyję ....jak studentka w wynajetym pokoju i
od czau do czasu mogę sobie pozwolic zaledwie na jakiś mały drobiazg i np
teraz kiedy bardzo chciałabym sobie kupić markowy rower....coraz częściej
zaczynam się zastanawiać nad szukaniem czegoś mniej idealistycznego. Jednak
nawet jeżeli znajdę kiedyś lepiej płatne zajęcie będzie mi niezywykle trudno
stąd odejść. Może wuięc jestem sentymentalna, a może wyzbywanie się idealizmu
jest za każdym razem takie bolesne.
Reasumując tak naprawdę to chyba sprawa indywidualnego podejcia i systemu
wartosci danej osoby nadającego jej motywację do pracy.
Generalnie idealnych rozwiązań nie ma

IAE ja pozdrawiam wszystkich pracujących bez względu na motywację a także tych
poszukujących i zamierzających rozwinąć skrzydłą i obrać kurs na stolicę.

Pozodzenia
Kasia

--
Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl