Użytkownik "Patryk Włos" <p...@i...peel> napisał w wiadomości
news:gqpoj0

>>> wybrał tego, który - podobnie jak prezes - lubił loty na lotniach
>>> (czy coś takiego).
>>> Przy czym zaznaczam - kandydaci byli bardzo podobni do siebie
>>> merytorycznie.
>>> No i dotyczy to stanowisk raczej wysokiego szczebla. Ale jednak.
>> W 'Gazecie Praca' bajki piszą. ;)
>> Wyjątek, który potwierdza regułę. W każdym razie hobby nie jest
>> powszechne i widać ciężko było mu odnaleźć bratnią duszę. :)
> Znowu się nie zgodzę.
> Po prostu pewne mechanizmy nie działają poniżej pewnego szczebla
> stanowisk, a doskonale działają powyżej.
> A ponieważ szeregowych pracowników jest zazwyczaj więcej, niż
> kierujących nimi dyrektorów, to może się wydawać, że podany przypadek
> jest wyjątkiem.
> Do tego dyrektorzy często są zobowiązani do zachowania tajemnicy,
> często też sami wiedzą, że nie powinni chlapać ozorem na prawo i lewo,
> bo nie leży to w ich interesie.
> No i w końcu jest to grupa osób raczej zadowolonych z życia, która nie
> ma tej potrzeby wyżalenia się komuś na swój los, którą czasem mają
> szeregowi pracownicy.
> I tyle. Więc żaden wyjątek.

Mówiąc krótko, byt określa świadomość.
Jest i druga strona medalu.
Powodzenie finansowe nie zawsze przekłada się na zadowolenie z życia.

Podążając za twym wywodem, można powiedzieć, że w powyżej pewnego
szczebla nie wypada żalić się na swój los.
Obowiązuje zasada 'keep smiling'. Nie każdy wytrzymuje presję.
Jak myślisz, kto najczęściej odwiedza gabinety psychologów i
psychiatrów?