>>> Jeśli kiedykolwiek wykorzysta, to nie po to, żeby razem uprawiać
>>> wspólne hobby, ale żeby np wykorzystać cię do negocjacji z
>>> przedstawicielem kontrahenta, który jakimś cudownym trafem ma podobne
>>> zainteresowania i łatwiej będzie wam znaleźć nić porozumienia. Nic
>>> poza tym.
>> Nie zgodzę się. Kiedyś był opisywany w Gazecie Praca, że zarząd pewnej
>> prywatnej, dużej firmy szukał dyrektora niższego szczebla - i spośród
>> chyba trzech podobnych kandydatów (już na końcowym etapie rekrutacji)
>> wybrał tego, który - podobnie jak prezes - lubił loty na lotniach (czy
>> coś takiego).
>> Przy czym zaznaczam - kandydaci byli bardzo podobni do siebie
>> merytorycznie.
>> No i dotyczy to stanowisk raczej wysokiego szczebla. Ale jednak.
>
> W 'Gazecie Praca' bajki piszą. ;)
>
> Wyjątek, który potwierdza regułę. W każdym razie hobby nie jest
> powszechne i widać ciężko było mu odnaleźć bratnią duszę. :)

Znowu się nie zgodzę.

Po prostu pewne mechanizmy nie działają poniżej pewnego szczebla
stanowisk, a doskonale działają powyżej.

A ponieważ szeregowych pracowników jest zazwyczaj więcej, niż
kierujących nimi dyrektorów, to może się wydawać, że podany przypadek
jest wyjątkiem.

Do tego dyrektorzy często są zobowiązani do zachowania tajemnicy, często
też sami wiedzą, że nie powinni chlapać ozorem na prawo i lewo, bo nie
leży to w ich interesie.

No i w końcu jest to grupa osób raczej zadowolonych z życia, która nie
ma tej potrzeby wyżalenia się komuś na swój los, którą czasem mają
szeregowi pracownicy.

I tyle. Więc żaden wyjątek.


--
Zobacz, jak się pracuje w Google:
http://pracownik.blogspot.com