Dzięki Bartek za logiczne przedstawienie sprawy. Wczoraj napisałał fajną
odpowiedź, ale mi się komputer zawiesił i teraz nie wiem, czy oddam cały sen
sprawy, którą wczoraj opisałam. Spróbuję.

Nie jest to jednak takie proste, bo mój szef nie zrezygnuje ze zwierzchnictwa
służbowego. Uwielbia na przykład, gdy przynosi mu się kawę...

Na początku mojej pracy, gdy poprosił mnie o kawę, to myślałam, ze sobie robi
żarty. Na rozmowie kwalifik. miałam jasno określony zakres mojej pracy. Nie
spodziewałam się, że tak to będzie wyglądało, zwłaszcza że wcześniej
pracowałam w równie znanej firmie i każdy obsługwał się sam, łącznie z
prezesem. Moje poczucie godności buntuje się, gdy "robię za kelnerkę"...
Kawę to ja mogę zrobić, ale mężowi... Nie chcę, zebyście mnie źle zrozumieli -
są bowiem sytuacje, w których chętnie bym tą kawę zrobiła, ale są to
przypadki sporadyczne i spontaniczne.

Cała ta praca jest jakaś dziwna - panuje tu męski szowinizm, bo kobiety nie
mogą awansować. Ten przywilej mają tylko mężczyźni. Oczywiscie płeć piękna
jest inaczej traktowana - gorzej.

A w ogóle to mam też poczucie, że marnuję swoje studia mając taką
pracę.Dodam, że przy przyjmowaniu do pracy ustaliliśmy warunki, które mi
odpowiadały). Rzeczywistość okazała się inna.
Rozsadza mnie, jak sobie pomyślę, że nie mam pracy, w której mogłabym się
fajnie czuć. Wiem, że niektóry z Was powiedzą, że powinnam się cieszyć, że w
ogóle mam pracę, ale są rózne spojrzenia na to.





--
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/