>
> to może mu podziekuj przy wszystkich, tak głośno, że was o tym poinformował

Są takie typy. o wszystkich i do każdego mówią po imieniu, zawsze w formie "słuchaj
Darku", "patrz Marcinie", "wiesz że... Alicjo?".
Miałem takich dwóch, CIĘŻKO reformowalni, żeby nie rzec NIEREFORMOWALNI.

Jednego podratowała "wielka miłość", teraz już żona, która "uczy go" normalności i
wytyka mu takie zachowania. Poprawił się, ale dalej potrafi wszystkich zadziwić.

Wydaje mi się, że to ma podłoże psychologiczne. Zwykle sąto jedynacy, którzy tak
naprawdę nie mieli prawdziwego przyjaciela.
Wydaje im się, że wszyscy dookoła są ich przyjaciółmi. Prawdopodobnie wychowywali ich
dziadkowie czy babcie, a rodzice w minimalnym stopniu.
Być może przeżyli jakąś traumę w dzieciństwie.

Nie rozumieją, co robią źle.
Każdą uwagę traktują, jako zarzut przeciwko sobie, jako akt agresji wobec siebie,
i nie zmieniają swojego postępowania, tylko starają się podlizać w jakiś sposób
agresorowi,
albo zamykają się w sobie bardziej, ale i tak nie zmieniają nawyków.
Trzeba się do nich przyzwyczaić, dać im trochę przyjaźni i po przyjacielsku zwracać
uwagę na różne ich dziwactwa,
jasno wytykając co i jak, bez przekąsu, może z odrobiną złości, by poczuli, że ROBIĄ
COŚ NIE TAK.

Bądźcie dla nich wyrozumiali: są inni, denerwujacy, nawet irytujący. Coś leży u
podstaw takiego zachowania.

Serdeczne pozdrowienia
Marcin