Dnia Tue, 09 Jan 2007 21:31:44 +0100, Sławomir Szyszło <s...@p...onet.pl>
w <e...@s...poczta.onet.pl> napisał:

> Dnia Tue, 9 Jan 2007 15:05:58 +0100, "Nixe" <n...@f...peel> wklepał(-a):
>
>>Ok, napisałeś, ze ma podłożne psychologiczne.
>>Czy mógłbyś uzasadnić?
>>W pracy wszyscy mówimy sobie po imieniu (pomijam stanowiska kierownicze).
>>Zwracamy się do siebie "Marku, czy mógłbyś ...", "Nie, to jest niepotrzebne
>>Olu", "Kasiu, przesyłam do ciebie maila" itp.
>>Co jest z nami nie w porządku, bo nie ukrywam, że Twój wywód zaintrygował
>>mnie.
>>[zaznaczę, że nie wychowywali nas dziadkowie ani nie przeżyliśmy żadnej
>>traumy w dzieciństwie]
>
> Może używanie imienia w każdym albo prawie każdym zdaniu? Albo nadużywanie
> wołacza. :)

Ooo, tak, za wołacza to ja bym zabijał, uważam, że dobrze się dzieje, że
ten przypadek zanika na rzecz mianownika.

U mnie w pracy też mówimy po imieniu, takie korporate fashion, nawet do
szefa lokacji (pod nim jest kilkaset osób, ale on mnie przesłuchiwał jak
jeszcze nie był szefem).

ja czyli jakub
--
Z zaparkowanego Forda Fulkersona wysiedli generał Grant i porucznik
Revoke.