Szlag słuchajcie mie już rafia..
polsko kochana.. q..wska unio europejska..
sory, ale ja już tracę cierpliwość.
Może od początku.
Rehabilitantką jestem, cudny zawód jak dla mnie, szkoła cacy co wychodziło w
ocenach i w ocenie końcowej na dyplomie- 6 (eh ta moja skromność hyhy).
Roczny staż w pewnej przychodni, staż się skończył, pieniązki były z tego
niewielkie, bo 450zł, ale zawsze coś tam na konto skapywało.
Potem zaczłą się problem, cv tu, cv tam, telefony, ogłoszenia.. i co?
wszędzie odmowa.
Szukałam i nadal szukam pracy nie jkoniecznie w zawodzie, choć pięknie by
było, a gadyby to jeszcze była praca z dziećmi to już by był cud miód.
No ale, udało mi się zdobyć pracę w pewnym baaaardzo dużym kinie, mają swoją
sieć na całą polskę.
Praca miła, sympatyczna, przyjemna, atmosfera aż w pupcie czasami
przypiekała.
Wracałam o półncy do domu, o 1 w nocy, wymęczona niejednokrotnie starsznie,
bo końcówki dniówki są dosyć intensywne,
Poza tym w weekendy przychodziło do nas ok.5tys klientów... no cóz, każdy
rządał godziwej obsługi, bo zostawiał tam całe 20 zł,.. buahahah świent
dowcip.
No ale ludziom się wydaje, że za 20 zł, mogą wejść obsłudze na głowę.
Fakt jest taki, że klient był dla nas ważniejszy niż amen w pacierzu, także
nadskakiwało się jak tylko można było.
I przyszedł dzień wypłaty, matka boska pieniężna paski rozdawała i co???
400zł za miesiąc pracy.
Każdy weekend w pracy, co 4 niedzielę mieliśmy wolne, w tygodniu też jakiś
tam dzień.
Skręciłam nogę, L4, i kolejna wypłata... 260zł.. oh nieeeeeee.
Zatrudniona byłam na 1/4 etatu, ale w umowie było słówko, że na prośbę
(właściwie przymus) pracodawcy pracownik musi pracować w pełnym wymiarze
godzin.
Bilet miesięczny kosztował mnie 90 zł, więc cóż mi z tej wypłaty zostawało..
nic właściwie.
I walnęłam tm w cholera, bo za takie pieniążki nie chce się z rana z wyra
wastawać.
Wiem wiem wiem, możecie pomyśleć żę lepszy rydz niż nic.. ale gdzie ta
godnośc.. wyzysk człowieka przez człowieka?
No i szukam nadal pracy, dorabiam sobie.. mam pacjentkę w domu leżącą, którą
masuję, ale...
Poszłam do pewnego szpitala z dokumentami, w dziale kadr siedziała pani
ważniejsza niczym magi w zupie..
Jak usłyszała ode mnie o co mi chodzi to popatrzyła na mnie słuchajcie jak
na debila, bo człowiek ucziwej pracy szuka, i usłyszałam,że mam nawet sobie
nadziei nie robić że tutaj mi się uda pracę pozyskać bo nie i tyle,
uwierzcie mi, że miałam ochotę złapać tą kobitę za bety i tak porządnie
potrząsnąć.
Uśmiechnęłam się pięknymi ząbkami, podziękowałam i wyszłam.
Ale dokumenty i tak zoatswiłam.. a nóz widelec hyhy,.
No i tak brnę przez marny świat bezrobocia.
Miałam plany wyjazdu, ale nie mogę.. nie poświęcej miłości nawet za lepsze
życie.
Kochanie omje kończy studia, jeśli wszyko pójdzie gładko to za rok
wyjedziemy razem, ale sama ntego nie zrobię.
Przez ten rok coś muszę robić.. no przecież mam 24 lata a gdyby nie mama
(kochana moja) to marnie bybyło...
No to się wyżaliłam ;)