W pokoju, gdzie gole katy
swiecily pustkami -
nie dziala, nie granice,
nie linie frontów,
tylko biurko ich rozdzielalo.

W pokoju,
gdzie duzo palili,
a mówili
niechetnie i malo,
i kazde pytanie
palilo,
i kazda odpowiedz
klamala.

Serce krzyczalo:
'Patrz,
patrz w oczy',
a majorowi
chcialo sie spac,
tyle nocy...
nie dospanych,
metnych,
poplatanych,
od dymu ciasnych
'wyprowadzic'
rzekl konwojentom
i zasnal.

Spij, majorze,
swit niedaleko,
widzisz:
ksiezyc zaciaga warte:
szósty rok juz nie spi Bezpieka,
strzegac ziemi
panom wydartej.

Brnela noc
przez serce,
przez rzyska,
kolejami sie snula,
po torach,
i przyszedl towarzysz Dzierzynski
do towarzysza majora.

Z krzesla zrywajac sie,
patrzac,
(przeciez twarz te od dziecka znales),
major stana na bacznosc
i slow
nie potrafil znalesc.
Barki zdretwiale, ból cial,
tetno walilo w skroniach.

- Towarzyszu Dzierzynski,
pozwólcie.
Opowiem o nas.

Chyba chcecie wiedziec,
jak dzisiaj,
jakie sprawy
i jakie troski ?
Zwyciezylismy, towarzyszu,
nowa
budujemy Polske.

Z gruzów,
z ruin
rosnie budowa,
robociarz rzadzi,
kolejarz,
hutnik.
Towarzyszu,
wam tylko powiem,
jakze bywa tu czasem trudno.

Jeszcze wróg
do konca nie ulegl,
jeszcze w owczej
chowa sie skórze
jeszcze siedzi na miedzy kulak,
w czarne grunty lapy zanurzyl.
rózna swolocz
po zapadlych,
ciemnych powiatach.

'Ale wy musicie podolac'
rewolucja nam powiada.

Podolamy,
choc nie z zelaza,
przeciez po to jestesmy na ziemi;
naszej Partii,
naszej klasy,
nigdy w zyciu nie zawiedziemy !

Dzierzynski patrzyl:
jakze ojczysta
noc
za oknem
drzewa kolysze:
- Cóz, jestem starym czekista,
a zazdroszcze wam,
towarzyszu.

Zazdroszcze wam nocy lódzkiej,
tej,
na Piotrkowskiej,
i tej w oczach
znajomej,
ludzkiej,
niespokojnej bezpieczniackiej troski.

Zamilkl
opuscil rece,
usmiechnal sie,
prosto
bez zalu:
- Wiecie
wtedy
gdy nawalilo serce,
to wlasnie widzialem.

Major piesci zaciska,
a piesci ma ciezkie, czerstwe,
i idzie Feliks Dzierzynski
z majorem
przez gmach Bezpieczenstwa.

'To wlasnie widzialem'
echo na pietrach krzyczy,
prezac zmeczone ciala,
wyciagaja sie wartownicy.

Oczy otwarte na osciez,
ramie obok ramienia,
ludzie z krwi i kosci,
ludzie z prawdziwego zdarzenia.

Major obudzil sie,
stanal,
zadzwonil,
kazal wywolac,
i znów padaly pytania
i znów klamala odpowiedz.

Slowa milczaly,
sztywne,
i mysl urywala sie raptem,
lecz nawet z tych negatywów
major wywola prawde.

'To wlasnie widzialem' -
echo powtórzy,
i teraz
biurko
co ich rozdzielalo
najezy sie klami papierow.

Notuj, majorze, notuj,
szukaj, majorze, nici,
zadna brunatna holota
nie powstrzyma naszego zycia.

Stary przed toba wróg,
szpieg i kret,
ty go w garsci masz,
mysla mysl zaklamana pruj,
slowo kazde na dloni waz.

Za nim
wojen wodorowy mit,
dolarami mu kieszen dzwieczy,
a za toba jestesmy my,
nas majorze o wiele wiecej.

Cóz wiec z tego,
ze jeszcze dosc ich,
do morderstwa szykujacych atomy,
my ojczyzny naszej mlodosci
nie oddamy nigdy nikomu !