Dnia Wed, 05 May 2004 19:43:31 +0200, "Pe.Ka" <c...@t...cy>
napisał(a):

>Dnia 2004-05-05 19:19, osoba przedstawiająca się jako "Agnieszka"
>napisała co następuje:
>
>> tez znam takie przyklady i ... jakos dobrze to sie nie konczy ....
>
>To zależy od ludzi. Jedna z par moich znajomych zaczęła tak już parę
>miesięcy po ślubie. Minęło parę lat i są nadal dobrym małżeństwem (IMHO)
>
>Zdarzają się też niestety przypadki paskudne ale jak już napisałem to
>zależy od ludzi. Trzeba po prostu się zastanowić czy związek przetrwa
>takie coś. IMHO jeśli nie to właściwie co to za związek...

Myślę, że to jest wykonalne, jeśli się z góry ustanowi jakąś granicę -
np. rok. Przynajmniej człowiek wie, że to się skończy za parę miesięcy
i będzie mógł mieć prawdziwą rodzinę, a nie "na godziny" ;)
O pracę trudno, fakt. Ale są jeszcze ludzie, dla których ważniejsze
jest stworzenie sobie ciepłego domu, którzy wolą wrócić wieczorem do
męża czy żony, a nie do pustego, wynajmowanego pokoju.
Dla mnie moja praca jest ważna, ale nie ważniejsza niż przyszła
rodzina :) O ile nie będę w potwornych kłopotach finansowych, które
coś takiego wymuszą, to nie zamierzam stać się weekendową żoną.

Na miejscu Kani zadałabym sobie kilka pytań:
- wolisz spędzać 5 dni w tygodniu żyjąc tylko pracą, czy widując męża?
- czy kariera w tej właśnie firmie jest dla Ciebie czymś
najistotniejszym, czy może zadowoli Cię praca w innym mieście, w innej
firmie, ale będziesz blisko kochanego człowieka?
- czy finansowo możesz sobie pozwolić na odrzucenie tej oferty?
- czy masz możliwość spróbowania przez kilka tygodni, jak by to było,
gdybyś została, czy musisz podjąć decyzję długoterminową?
- macie dzieci? ;)

Po znalezieniu pracy wyjechałam z rodzinnego miasta. I chociaż nie
jest mi tu źle, to jednak o wiele bardziej wolałabym mieszkać w moim
domu, z rodzicami, niż tułać się po wynajmowanych pokojach. No, ale od
rodziców i tak bym się kiedyś wyprowadziła, więc to niby naturalne,
ale nie bardzo sobie wyobrażam sytuację, kiedy mój mąż [przyszły ;)]
pracowałby w innym mieście i widywalibyśmy się tylko w weekendy i
święta. Można to przeżyć, na pewno, ale w końcu chyba nie po to się
ludzie wiążą, żeby ze sobą nie przebywać? ;)

Pozdrawiam, Carrie
--
[...] iloraz inteligencji tłumu równy jest IQ najgłupszego jego przedstawiciela
podzielonemu przez liczbę uczestników.
T. Pratchett, "Maskarada"