>> Pewnych prac zwymiarować się jednak nie da - da się to zrobić jedynie z
>> ich efektami. Mogę Cię jednak zapewnić, że rozliczanie efektów w
>> sytuacji, gdy niemożliwa jest bieżąca kontrola ilości i sposobu
>> wykonywania pracy, może prowadzić do sporych nadużyć na tle "dzisiaj
>> osiągnę sukces, jutro przechodzę do nowej firmy, a pojutrze może się tu
>> wszystko zawalić".
>> Innymi słowy, będzie dochodziło do sytuacji podejmowania się przez
>> pracowników tych prac, z których będą mieli największe
>> premie/uznanie/cokolwiek, kosztem prac niewdzięcznych, aczkolwiek na
>> dłuższą metę niezbędnych. A ponieważ nie da się zwymiarować samej pracy,
>> a tylko jej wyniki, to przełożony nie będzie miał możliwości
>> wyprostowania sytuacji.
>>
> Od tego jest kierownictwo i optymalizacja procesów oby nie było takich
> sytuacji.
> Czego nie da się zwymiarować ?

W większości dziedzin i zawodów nie da się zwymiarować najbardziej
innowacyjnych prac. Np. da się bardzo dokładnie zwymiarować pracę
programistów interfejsów użytkownika, ale już zwymiarowanie pracy
projektanta-programisty tworzącego np. sterownik do maszyny odlewającej
stal jest po prostu niewykonalne - aczkolwiek programistów tworzących
naprawdę rozwojowe rzeczy jest bardzo mało i są bardzo dobrze opłacani,
więc nie opłaca im się z reguły skakać po firmach. Tym niemniej problem
istnieje.

Ale jest sobie taka np. biotechnologia, w której ponoć większości prac
nie da się zwymiarować.

> Jeżeli w zpotymalizowanym procesie na całość zadania na stanowisku składa
> się praca "wdzięczna" i "niewdzięczna" to niewykonanie pracy "niewdzięcznej"
> będzie skutkowac niewykonaniem zadania.

Po pierwsze, zakładasz tutaj jednoczesne spełnienie innego z warunków.

Po drugie, np. jeśli zbudujesz dom i zamiast dobrego betonu dasz
kiepski, to efekt zauważysz dopiero po czasie, a do tego czasu dom
będzie się wydawał być dobry. Podobnie jest np. w programowaniu -
tworzenie dużych aplikacji bez sensownego podejścia, co skutkuje ogólnym
burdelem w kodzie, ale aplikacja działa. Jest coraz wolniejsza i droższa
w utrzymaniu i rozwoju, ale nadal działa.

I konkretnie chodziło mi o to, że jeśli przełożony ocenia zadanie po
efektach, a nie wgłębia się w szczegóły, to nie wychwyci tej prowizorki,
która się kryje za tymczasowo dobrymi efektami.

>> Z moich osobistych "badań" wynika, że powyższe dwa punkty są do siebie
>> idealnie sprzeczne. Pęd pracowników do firmy/zadań, gdzie nie będą mogli
>> zostać skutecznie zidentyfikowani jako winni niepowodzenia czegoś, jest
>> przeciwnie proporcjonalny do ich kwalifikacji.
>>
> od tego są odpowienie metody zarządzania i motywowania. Nie organizuje się
> pracy aby zbierać haki na ludzi.
> Odpowiedzialności nie identyfikuje się po to aby ludzi karać lub doprowadzać
> do źle pojmowanych oszczędności poprzez niepremiowanie (czyli jednak
> karanie).
> Identyfikowalność niezgodności i odpowiedzialności w procesie służy czemuś
> zupełnie innemu.
> Konsekwencje wprowadza się w przypadku zawinionych i/lub uporczywie
> powtarzanych błędów ludzi biorąc pod uwagę uwarunkowania otoczenia.

Pisząc "kwalifikacjach" miałem na myśli nie tylko wiedzę/doświadczenie,
ale też rzeczywistą wydajność, dokładność, skłonność do partactwa itp.
Powtórzę więc dosadniej: pęd pracowników do firmy/zadań, gdzie nie będą
mogli zostać skutecznie zidentyfikowani jako winni niepowodzenia czegoś,
jest przeciwnie proporcjonalny do ich dokładności i staranności w
działaniu, a wprost proporcjonalny do lenistwa, skłonności do
prowizorki, oraz skłonności do ciągłego powtarzania tych samych błędów.


--
Zobacz, jak się pracuje w Google:
http://pracownik.blogspot.com