Jotte; <cusnrk$s6j$1@news.dialog.net.pl> :

> Bardzo wąskie ujęcie. Pojęcie godności czy szacunku do siebie jest samo w
> sobie nieostre i w zasadzie niewiele znaczy.

I od tego należałoby wyjść.

> Ale człowiek nie żyje w próżni.
> Dopiero, gdy funkcjonują one (te pojęcia) w okreslonym kręgu kulturowym, gdy
> bazuje na pewnych tradycjach środowiskowych i kształtowane były w procesie
> wychowania a potem nabierania tzw. doświadczenia życiowego - wtedy nabieraja
> konkretnych treści, najczęściej przedstawianych w postaci hierarchicznej.
> Wówczas siłą rzeczy nabierają cech subiektywizmu, ale raczej subiektywizmu
> grupowego (środowiskowego), niż jednostkowego. I jest to prawidłowy
> mechanizm. Nie wszędzie i nie zawsze ścisły obiektywizm (o ile jest w ogóle
> możliwy), jest najlepszą metodą postrzegania i oceny otoczenia.

E tam - ja mam wrażenie, że przypadkowo spotkana osoba by to
zdefiniowała pod siebie - jeden nie lubi tego - to pakuje to do
godności, drugi boi się czego innego - j.w. Nie ma już ogólnie
obowiązującego wzorca. No i taki wywiad trzeba by robić "na siłę", czyli
pytać ankietowanego odnośnie poszczególnych haseł.

> Nie. Ale czy uważasz, że w dziedzinie relacji miedzyludzkich, (tu
> naznaczonych dodatkowo silnie oddziałującym elementem jednostronnej
> zależności) można całkowicie wyeliminować emocje? Nawet nie będąc
> bezpośrednio uwikłanym w problem?
> Bardzo wątpię.

Nie można, ale sytuacje wynikające z emocji najtrudniej odkręcić -
najpierw trzeba poszukać przyczyn obiektywnych, pozaemocjonalnych,
później sprawdzić, czy za negatywne emocje nie odpowiada subiektywny
odbiór "poszkodowanego", a dopiero na końcu wytykac błędy w zachowaniu
innych.

> Nie takie "zsuwanie się" miałem na myśli - dobrze wiesz.
> Tak jak piszesz, oczywiście może być, z dużym prawdopodobieństwem. Ale to
> już zupełnie osobny (choć powiązany) problem.

Nie jest to zupełnie osobny problem - takie przypadki co prawda trzeba
obserwować od samego początku, ale zakładam że 50% przypadków [jeżeli
nie więcej] zsuwania się po równi jest efektem również wkładu pracownika
- bierności, walczenia lub krytykowania. Nie jestem stworzony do
kierowania [zresztą zaniedługo odpokutuję to z miotłą w ręce ;)], ale
kiedy pracowałem jako "pan informatyk" ;) to byłem takim niby
kierownikiem pojedyńczych pracowników. Fakt, że sam nie dawałem sobie
rady po części ze swojej winy [choć na usprawiedliwienie podam, że m.in.
przez dwa lata, do odejścia z pracy, łapy latały mi jak alkoholikowi z
Korsakowem], ale starałem się być w porządku na początku wobec tych
moich "podwładnych" - na 4 osoby, dwie do niczego się nie nadawały - Pan
"doświadczony" kombinował, jakby tu z help-deska stać się "doradcą" i w
końcu wyleciał, bo nie dość, że próbował na mnie kapować, to jeszcze
głupio kapował i się zbłaźnił w oczach dyrekcji, Pan "absolwent"
siedział jak przymurowany i nie stac było go na żadną własną inicjatywę
w zakresie np. przeczytania podręcznika [pomimo, że ten leżał w szafie
za jego plecami], ale już w zakresie "pozazawodowym" nie miał problemów
z aktywnością. W obu przypadkach fajnie było przez pierwsze 3-6
miesięcy, a później zabawa się kończyła. I w obu przypadkach to ja byłem
tym złym, a "oni" nieskalanymi.

Flyer
--
Szukam roboty - zdolny i chętny - Warszawa
http://plfoto.com/zdjecie.php?picture=403101