W wiadomości news:cuq5uv$r5u$1@atlantis.news.tpi.pl Flyer
<f...@p...gazeta.pl> pisze:

> Ja też o tym myślę - o "szacunku do siebie". To jest jednostronne
> spojrzenie, które determinuje ocenę zachowań innych i sytuacji wyłącznie
> przez pryzmat własnego subiektywizmu i nazywa to "szacunkiem".
Bardzo wąskie ujęcie. Pojęcie godności czy szacunku do siebie jest samo w
sobie nieostre i w zasadzie niewiele znaczy. Ale człowiek nie żyje w próżni.
Dopiero, gdy funkcjonują one (te pojęcia) w okreslonym kręgu kulturowym, gdy
bazuje na pewnych tradycjach środowiskowych i kształtowane były w procesie
wychowania a potem nabierania tzw. doświadczenia życiowego - wtedy nabieraja
konkretnych treści, najczęściej przedstawianych w postaci hierarchicznej.
Wówczas siłą rzeczy nabierają cech subiektywizmu, ale raczej subiektywizmu
grupowego (środowiskowego), niż jednostkowego. I jest to prawidłowy
mechanizm. Nie wszędzie i nie zawsze ścisły obiektywizm (o ile jest w ogóle
możliwy), jest najlepszą metodą postrzegania i oceny otoczenia.

>>> I właśnie o to chodzi, że NAJPIERW, zanim zacznie oceniać szefa MUSI.
>> Nie, nie musi. Widzi gbura i tyle.
>> Zresztą i bez tego nie musi.
> Czyli przedkładasz subiektywizm emocji nad obiektywizm opisu całej
> sytuacji?
Nie. Ale czy uważasz, że w dziedzinie relacji miedzyludzkich, (tu
naznaczonych dodatkowo silnie oddziałującym elementem jednostronnej
zależności) można całkowicie wyeliminować emocje? Nawet nie będąc
bezpośrednio uwikłanym w problem?
Bardzo wątpię.

> Jeżeli autor rozpocznie regularną wojnę z szefem, to ten zacznie go
> traktować jak wroga i dopiero wtedy zacznie się "zsuwanie po pochylni",
> bo niezależnie od godności i szacunku to szef ma władzę w rękach.
Nie takie "zsuwanie się" miałem na myśli - dobrze wiesz.
Tak jak piszesz, oczywiście może być, z dużym prawdopodobieństwem. Ale to
już zupełnie osobny (choć powiązany) problem.

--
Pozdrawiam
Jotte